Kazimierz Deyna
Jan Tomaszewski
Kolejna biografia będzie opowiadała o prawdopodobnie najlepszym Polskim bramkarzu w historii.Czyli Janie Tomaszewskim.Pan Jan Tomaszewski urodził się 9 stycznia 1948 roku we Wrocławiu.Karierę piłkarską Jan rozpoczął karierę w roku 1960-1962 w Śląsku Wrocław.W latach 1963-1967 był zawodnikiem Gwardii Wrocław.W 1971 roku przeniósł się do ekipy Legii Warszawy.Jednak nie zagościł tam zbyt długo.Po kilku występach w roku 1972 przeniósł się do ŁKS'u Łódź.Właśnie w Łodzi udało mu się zdobyć miano najlepszego bramkarza Polski.Od 1978 występował on za granicą.Pierw w Beerschot a potem w Herculesie Alicante.Największe sukcesy odniósł jednak podczas gry dla reprezentacji Polski.W drużynie narodowej zadebiutował on w roku 1971.A dokładnie był to 10 październik w meczu do eliminacji Mistrzostw Europy z ekipą RFN.Wtedy pierwszy bramkarz naszej kadry Piotr Czaja tuż przed meczem się rozchorował i właśnie to Jan Tomaszewski zajął jego miejsce.Przegraliśmy wtedy 3:1 a Polaka bardzo krytykowano za jego grę w tym spotkaniu.Następne spotkaniu w kadrze narodowej rozegrał po półrocznej przerwie.Był to marzec 1973 roku.Wtedy zajął on pierwsze miejsce w naszej drużynie.I wraz z nią wywalczył awans do Mistrzostw Świata w 1974 roku.Przyczynił się do tego właśnie nasz bramkarz.Podczas pamiętnego meczu eliminacyjnym rozgrywanym 17 października 1973 roku.Podejmowaliśmy Anglików u nich na Wembley.Nazwany on został przed meczem przez trenera anglików Briana Clougha clownem.Jednak nasz bramkarz bronił skutecznie i wpuścił jedynie jedną bramkę po strzale Allana Clarka z rzutu karnego.Zdobył on dzięki temu szacunek wśród Anglików i został nazywany przez nich bohaterem z Wembley oraz tym co zatrzymał Anglików.W 1974 roku grał z reprezentacją Polski na Mistrzostwach Świata w RFN.Polacy zdobyli wtedy brązowy medal.Przegraliśmy z ekipą RFN 1:0 po pamiętnym meczu.Byliśmy ogólnie faworytami do zwycięstwa tych Mistrzostw.Jednak podczas tego meczu rozpadał się wielki deszcz.I przez tą ulewę nie dało się grać.W minucie 76 bramkę zdobył Gerd Muller jednak Tomaszewski był bez szans.Nie zdołaliśmy już doprowadzić do korzystnego wyniku a przyczyniły się do tego na pewno warunki atmosferyczne gdyż praktycznie nie dało się grać w piłkę tyle deszczu było na stadionie.W meczu o trzecie miejsce pokonaliśmy ekipę Brazylii.Brazylijczycy bronili wtedy mistrz Świata z roku 1970.Wygraliśmy 1:0 a bramkę w minucie 76 zdobył dla Polaków Grzegorz Lato.A Pele nazwał go najlepszym bramkarzem w historii po tych Mistrzostwach.Wystąpił on również na Igrzyskach Olimpijskich w roku 1976.Odbywały się one w Montrealu a my zdobyliśmy wtedy srebrny medal.Potem w roku 1978 nie zawojował na Mistrzostwach Świata.Odbywały się one w Argentynie.Jednak w trakcie tych Mistrzostw Jan stracił miejsce w bramce na rzecz Zygmunta Kukli.W trakcie Mistrzostw w 74 i 78 rozegrał dla naszej drużyny 11 spotkań.Potem postanowił odejść.Jednak w roku 1981 zdecydował się powrócić.Rozegrał on dwa spotkania i po meczu z Hiszpanią.Spotkanie to zostało rozegrane 18 listopada 1981 roku.Ogółem dla naszej kadry rozegrał 63 oficjalne mecze.Jest on uważany za jednego z najlepszych bramkarzy w historii Polski oraz za jednego z najlepszych bramkarzy lat 70.Potem próbował on swoich sił jako trener.W latach 1989-1990 był trenerem naszej reprezentacji oraz w kilku spotkaniach poprowadził Widzew Łódź.Jako jeden z niewielu zaliczył swój debiut w Ekstraklasie tuż przed zakończeniem kariery.W ostatnim swoim sezonie czyli 1980-1981 prowadził ekipę ŁKS'u w meczu z Szombierkami Bytom.Potem rozegrał jeszcze cztery spotkania jako zawodnik.Potem zaliczył również krótki epizod.Był asystentem trenera reprezentacji Polski.Mając 63 występy w naszej reprezentacji został członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta.28 czerwca 2012 zrzekł się członkostwa.Decyzję złożył dzień później jak przewodniczący klubu Władysław Żmuda złożył wniosek o jego wykluczenie gdyż obrażał naszą reprezentację.Jest to człowiek znany teraz każdemu właśnie ze swoich wypowiedzi wobec PZPN'u i naszej kadrze.Jednak ja tego pana jak najbardziej popieram.
Edson Arantes do Nascimento
Kolejnym zawodnikiem który jest warty opisania to Edson Arantes do Nascimento znany każdemu jako Pele.Urodził się on 23 października 1940 roku.Miejscem jego narodzin była mała wioska Tres Coracoes w stanie Minas Gerais.Z piłką nożną był on związany od urodzenia gdyż jego ojciec Jao Ramos do Nascimento w młodości był piłkarzem.Był on również zwany jako Dondinho.Dlatego właśnie grali oni czasem w piłkę i Pele pokochał ten sport.Gdyż jak to w Brazylii Pele nie miał zbyt dobrych warunków do życia.Czasem w piłkę grali oni mandarynkami.Lub wypchana piłka szmatą,papierem bądź nawet słomą.Przez praktycznie całą karierę zawodnik był związany z Santosem.W roku 1956 rozpoczął on grę w tym klubie.Miał on wtedy 15 lat.Pierwszym spotkaniem był mecz z Corinthians.Ekipa Santosu wygrała 7:1 a młody Pele zdobył jedną bramkę.I przez całe 18 lat grał dla tej drużyny.Później przez dwa lata występował w New York Cosmos czyli w lidze Major Soccer League.Jednak w piłce klubowej Pele do niczego nie doszedł.Więc zajmijmy się jego grą w kadrze.Zaliczył on w kadrze Brazylii 91 oficjalnych spotkań.Zdobył w nich 77 bramek.Dla kadry grę rozpoczął 7 lipca 1957 roku.Był to mecz przeciwko Argentynie w Rio de Janeiro.Edson zdobył w tym meczu bramkę jednak jego ekipa przegrała 2:1.Trzeba dodać że był to jedyny mecz dla kadry Brazylii w którym strzelił bramkę i zszedł z boiska pokonany.Z ekipą Brazylii zanotował 66 zwycięstw,14 remisów i 11 porażek.Gole zdobywał w 51 spotkaniach.Czyli statystyka godna podziwu.7 razem zanotował on hat-tricka dla ekipy Canarinhos.Zagrał on na Mistrzostwach Świata w latach 58,62,66,70.I trzy razy zdobywał z Brazylią Mistrzostwo Świata.Jedynie w roku 66 Brazylia pod wodzą Pele nie zdobyła Mistrzostwa.Przygodę z kadrą narodową zakończył 18 lipca 1971 roku podczas spotkania z Jugosławią.Ekipa Brazylii zremisowała 2:2 w Rio de Janerio.Brazylia pod wodzą Pelego i Garrinchy nigdy nie przegrała meczu.Rozegrali oni razem 32 spotkania i 29 razy Canarinhos pod ich wodzą zwyciężyli.Jest to jedyny piłkarz który zdobył trzykrotnie tytuł Mistrza Świata w roku 58,62 i 70.Zdobył on łącznie 1281 goli w 1397 meczach jakie rozegrał w karierze.Czyli statystyka naprawdę godna podziwu.Z ekipą Santosu zdobył Puchar Interkontynentalny i Klubowy Puchar Ameryki Południowej.Na boisku był nazywany Czarną Perłą.Sam przyznał że wydaje mu się że to nie chodzi o kolor skóry.Po portugalsku pele to skóra.Jednak mówił że kiedyś oglądali go Turcy którzy oglądali jak wraz z kolegami kopią szmaciankę.I Edson zamiast kopnąć piłkę złapał ją w ręce.Natomiast jeden z nich krzyknął Pele.A pele oznacza w języku Tureckim dureń.Pele jest Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO.W 1999 roku Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku.Został on również obdarzony tytułem Komandora Orderu Imperium brytyjskiego przez królową Elżbietę II.Pele promował takie firmy jak Coca Cola,PepsiCo,MasterCard i Puma AG.Napisał on również książkę o swoich wspomnieniach.Zagrał on w filmie Ucieczka do zwycięstwa reżyserii Johna Hustona.Pele w 1978 roku rozwiódł się z Rosemeri po dwunastu latach małżeństwa.Z tego związku ma trójkę dzieci.Są to Kelly Christinę,Edinho oraz Jennifer.Miewał on również romanse z których miał więcej dzieci.W roku 2008 rozwiódł się z drugą żoną.Była to Assira Seixas Lemos z którą miał bliźnięta.Dokładniej Joshuę i Celeste.
Manoel Francisco dos Santos
Manoel Francisco dos Santos urodził się 28 października 1933 roku.Brazylijczyk urodził się w miejscowości Pau Grande w dystrykcie Mage i stanie Rio de Janeiro.Mane został nazwany Garrinchą.Garrincha to po portugalsku mały ptak.A zawodnik był niskiego wzrostu,był szybki,dysponował świetnym dryblingiem.I warto dodać że najprawdopodobniej ten przydomek zyskał dzięki temu że urodził się on z nienaturalnie wygiętymi kolanami w nogach.W wyniku przebytej choroby Heinego-Medina w dzieciństwie lewa noga Mane była dłuższa od prawej o 6 centymetrów.Jednak to nie przeszkodziło mu w zrobieniu kariery.Pierwszym klubem Maoela Francisco było SC Pau Grande.W barwach tego klubu występował w latach 1947-1952.Później zaliczył krótki epizod z ekipą Serrano Petropolis.Jednak w 1953 przeniósł się do ekipy Botafago.W wygranym 5:0 meczu rezerw zaliczył on swojego pierwszego hat-tricka w debiucie z ekipą Bonsucesso 19 lipca 1953 roku.Później zaowocowało to powołaniem do reprezentacji.Zagrał na mundialu w roku 1958.W dwóch pierwszych meczach na tym turnieju nie zagrał ale rozpoczął mecz z ZSRR w pierwszym składzie.W jednym z momentów gry Garrincha dostał piłkę na prawym skrzydle czyli jego nominalnej pozycji i z łatwością ograł trzech rywali który zakończył się strzałem zakończonym jednak na słupku.Minutę później jednak świetnie podał do Pele który rozegrał sowiecką obronę i zdobył bramkę w 3 minucie.Brazylia wygrała wtedy Mistrzostwo i to dopiero był ich początek świetnej passy.Jednak po zwycięstwie Pucharu Świata Garrincha od razu przytył.Było spowodowano to tym że przepadał za słodyczami oraz popadł w alkoholizm.I to były przyczyny wyrzucenia go tuż przed meczem towarzyskim z Anglią.Rozgrywany byl on 13 maja 1959 roku w Rio de Janeiro.Miesiąc później wyjechał na tournee podczas którego począł syna.Później wracając do Pau Grande potrącił własnego ojca.Jego żona w sierpniu urodziła ich piąte dziecko a jego kochanka Iraci spodziewała się potomka po raz pierwszy,10 października tego samego roku jego ojciec zmarł na raka wątroby.Od wielu lat był on osobą uzależnioną od alkoholu od kilku lat.Jego ostatnimi Mistrzostwami Świata byłe te w roku 1962 roku.Wtedy Brazylia również zdobyła tytuł Mistrz Świata.Jednak był to o tyle turniej cięższy dla Brazylijczyków gdyż Pele dostał kontuzji po drugim meczu.Na tym mundialu to właśnie Mane zagrał turniej życia i skutecznie dowiódł Brazylię do Mistrzostwa.Karierę reprezentanta kraju zakończyła się dla niego w roku 1966 a na sam mundial piłkarz już nie pojechał.Jeżeli chodzi o jego karierę klubową to od 1966 do 1968 grał dla Corinthians.Potem w jednym roku przeżył dwa krótkie epizody.Pierw w drużynie Portuguesa Carioca a potem w Atletico Junior.Jednak wystąpił tylko w jednym spotkaniu dla ekipy Atletico Junior a dla drużyny Cariocy nie rozegrał żadnego spotkania.I jeszcze w tym samym roku odszedł do Flamengo.W latach 1968-1969 grał on dla tego klubu.Rozegrał dla nich 15 spotkań zdobywając 4 bramki.Ostatnim jego klubem w karierze było Olaria.W 1971 i 1972 grał on dla tej drużyny.W 10 meczach dla niej zdobył jedną bramkę.Dla reprezentacji Brazylii rozegrał 50 spotkań zdobywając 12 goli.Potem jednak coraz bardziej w życiu piłkarza zaczęły liczyć się jedynie pieniądze,seks i alkohol.Mane był kochany przez kibiców w Brazylii jedynie podczas gry w której zachwycał.Potem prawie każdy o nim zapomniał.Jego miłością życia stała się była piosenkarka Elza Soares która chciała go wyciągnąć z samego dna.Gdyż Garrincha strasznie utył do tego liczył się jedynie dla niego alkohol.Elza starała się jak mogła jednak Mane nie dał sobie pomóc.Pieniądze który dostawał od Pelego oraz innych ludzi dobrej woli przepijał.Elza chciała go namówić na przeprowadzkę do Rzymu.Zapewniła mu ona pracę ambasadora kawy.Ale już przy pierwszej okazji wyznał że kawa jest gówno warta.Lubił on również samochody lecz kierowcą był marnym.Zabił raz w wypadku samochodowym matkę Elzy.Wtedy popadł w całkowitą depresję.Kilka razy próbował sobie odebrać życie oraz stracił kontakt z rzeczywistością.Coraz częściej podnosił rękę na Elzę która nie wytrzymała i od niego uciekła zabierając swojego nowo narodzonego syna.20 stycznia 1983 roku zmarł.Główną przyczyną był jego nałóg.
Michel Platini
Michel Francois Platini urodził się 21 czerwca 1955 roku w Joeuf.W szkolnych latach Michel uganiał się za piłką po ulicach miasteczka Joeuf a przed gośćmi kawiarenki ojca robił za małpkę serwującą sztuczki na życzenie.Z marzeń o byciu gwiazdą wyrwały go testy medyczne w FC Metz.U 16 letniego Michela stwierdzono słabe serca które było uznane jako niezdatne do zawodu piłkarza.W testach dla klubu AS Nancy diagnozy nie potwierdzono.Jednak wystarczył jeden spadek formy i plotka o słabym sercu powracała.We Francji był kochany jednak rodacy byli dla niego bardzo surowi.Gdy Platini odmówił przedłużenia kontraktu z ekipą Nancy ci obcięli mu pensję do połowy dając mu do zrozumienia żeby zmądrzał albo zatrują mu życie.Michel jednak nie zmądrzał i do prawy pojawiały się pensje z sumami z księżyca.I tak było do końca jego kariery klubowej w kraju.Platini postanowił zmienić Nancy na AS Saint-Etienne.Każdy jednak wytykał mu że robi on to jedyni dla pieniędzy.Mówiono że zatrudnił agenta oraz występował w reklamach dla pieniędzy a tak naprawdę piłka nie była dla niego ważna.Na domiar złego z Saint-Etienne mu się nie wiodło.Zdobył z nimi jedynie mistrzostwo kraju jednak po przesądzeniu że będzie to dla niego ostatni sezon w Saint-Etienne.Największe pieniądze oferował Arsenal jednak Michel doszedł do wniosku że nie jest aż takimi maniakiem piłki żeby na boisku spędzić okres bożonarodzeniowy.Więc postanowił że odejdzie do Juventusu Turyn.Klub z Turynu w tym samym czasie pozyskał zdolnego Polaka Zbigniewa Bońka i oboje się skumplowali a co najważniejsze zgrali.Trener Giovanni Trapattoni przyznał że wystarczyło z nich stracić oko i już wymykali się na papierosa.To własnie Włochy zrobiły z niego tak świetnego gracza.W ekipie z Turynu występował później aż do końca swojej kariery.Jednak teraz nawiążmy do jego kariery reprezentacyjnej.Pierwszym Mistrzostwami Świata dla tego gracza były te w 1982 roku.Jednak dla niego jak i całej Francji mundial w Argentynie był pechowy.Francuzi przyjechali do kraju z pustymi rękami a Michel otrzymał list od legendy Francji Raymonda Kopaszewskiego.W którym Kopa zarzucił mu brak kreatywności,charyzmy,chimeryczności.Czyli cech przywódczych.List zakończył się słowami "bardzo mnie pan zawiódł".Platini wziął sobie te słowa do serca.I na Mistrzostwach Europy w roku 1984 które rozgrywały się we Francji doprowadził on tę ekipę do złota.Francuzi grali jak najęci.Stworzył się wtedy w ich kadrze tak zwany "magiczny kwadrat" który był znakomicie zgrani i to oni potrafili zawsze odnaleźć na boisku.W skład wchodzili Michel Platini,Tigana,Giresse oraz Fernandez.Najbardziej przyczynił się do tego jednak Michel Platini.Który był dobrym duchem tej ekipy.Potrafił każdemu wszystko wyjaśnić spokojnym głosem.Był on typowym liderem.Strzelił on wtedy 9 bramek i to do dzisiaj jest rekord strzelonych goli na Mistrzostwach Europy.W finale Francja pokonała Hiszpanię.Francja zwyciężyła 2:0.Pierwszą bramkę z rzutu wolnego z okołu 20 może 20 paru metrów zdobył Michel Platini.Jednak przy tej bramce trochę nawalił bramkarz Hiszpanii gdyż po rzucie wolnym miał piłkę w rękach jednak nagle jakoś mu się wyślizgnęła.Drugiego gola zdobył Bellone w 90 minucie i było to już dobicie Hiszpanów.Ostatnim wielkim turniejem dla Michela były Mistrzostwa Świata w 1986 roku które odbywały się w Meksyku.Francja zajęła tam trzecie miejsce.Przegrali oni w półfinale z RFN 2:0.W meczu o trzecie miejsce pokonali Belgię 4:2.Jednak nie były to tak udane Mistrzostwa dla Platiniego.Nie był to ten Michel z przed dwóch lat.I właśnie rok później Michel zakończył piłkarską karierę.Dla reprezentacji rozegrał 72 mecze zdobywając 41 bramek.Michel potem próbował swoich sił w roli trenera reprezentacji Francji.Jednak to nie była rola dla Michela.Przez cztery lata pracy z kadrą jego największym sukcesem było pojawienie się na Euro 1992.I własnie po Euro zakończył on posadę.Zespół Francji nawet nie wyszedł z grupy.Od połowy lat 90 zasiadł on w UEFA.I od 26 stycznia 2007 roku jest on prezydentem tej organizacji.Platini zdobył trzykrotnie Złotą Piłkę za najlepszego piłkarza Europy.
Gerhard Muller
Gerhard "Gerd" Muller urodził się 3 listopada 1945 roku w Nordlingen.Gerd rozpoczął profesjonalną karierę piłkarską w 1963 roku.Miał on wtedy 18 lat a jego pierwszym klubem było TSV Nordlingen.Piłkarz był środkowym napastnikiem.Z łatwością wkomponował się on w tą drużynę.W sezonie 1963-1964 Gerd rozegrał dla ekipy z Nordlingen 33 spotkania zaliczając 46 trafień.Od razu młody Muller zaczął być rozchwytywany.Zainteresowanie nim wyrażał głównie Bayern Monachium.I właśnie od 1964 roku Gerhard został piłkarzem ekipy z Bawarii.Działacze Bayernu udali się do samego Nordlingen i postanowili wykupić 19 letniego gracza.Zaledwie rok wcześnie została wprowadzona RFN Bundesligi.Wcześniej był skomplikowany system meczów międzyregionalnych z których najlepsze drużyny trafiały to fazy finałowej zwanej Oberligą.I od razu młody Gerd zaczął błyszczeć w zespole Bayernu.Grał on dla nich przez 15 długich lat.Zanotował łącznie 426 spotkań dla ekipy z Monachium zaliczając 365 bramek dla tej ekipy.Do dzisiaj jest to rekord Bundesligi.Drugi na liście jest Klaus Fischer który mimo tego że zaliczył 535 spotkań to strzelił około 100 bramek mniej.W 2003 roku uznany Gerda Mullera za najlepszego gracza w historii Bundesligi.W 1979 roku odszedł z Bayernu w którym zanotował zdecydowanie najwięcej sukcesów w swojej karierze do ekipy Fort Lauderdale Strikers dla której grał przez trzy lata.Zanotował dla tej ekipy 80 spotkań zdobywając dla niej 40 bramek.Czyli po raz kolejny świetna statystyka Gerda.Ostatnim jego klubem piłkarskim było Smiths Brothers Lounge.Jednak nie wiadomo ile zaliczył on tam występów oraz ile zdobył bramek dla tej ekipy.Spędził on w tej drużynie jeden sezon i postanowił zakończyć karierę.Teraz trochę o grze Mullera w reprezentacji RFN.W kadrze Gerhard odnosił również wiele ciekawych sukcesów.Reprezentował on ekipę RFN od 1966 roku regularnie.Zasłynął on głównie dla naszej kadry w roku 1971.Były to eliminacje do Mistrzostw Europy w 1972.Cały stadion Dziesięciolecia w Warszawie wypełniony po brzegi.Na trybunach był wtedy komplet czyli 90 tysięcy.Przed telewizorami każdy śledzi mecz Polski.W bramce debiutuje Jan Tomaszewski.Pierw nasz bramkarz był pewny siebie jednak z czasem popełniał błąd za błędem.I nagle znalazł się sęp Gerhard Muller zwany również Gerdem.Chociaż sęp to biegał on na swoich krótkich nogach jak kaczka.Był on taki bystry że potrafił przewidzieć gdzie spadnie piłka.Był on wręcz obdarzony darem do zdobywania bramek.Na Mistrzostwach Świata w 1970 w Meksyku Gerd zdobył dziesięc bramek dla ekipy RFN która zajęła 3 miejsce.Polska łudzi się że da radę zatrzymać trzecią drużynę świata.I złudzenia te w 28 minucie zmienia w pewność Robert Gadocha dzięki któremu wychodzimy na prowadzenie.Ale minutę później nadzieje niszczy niezawodny Gerd Muller.Po przerwie zdobywa on drugiego gola a trzeciego zdobywa Jurgen Grabowski dzięki czemu RFN zwycięża 3:1.Na samym Euro w Belgii reprezentacja RFN zdobyła złoto.W finale RFN pokonało ZSRR 3:0.Dwie bramki w tym meczu zdobył Gerd Muller który z 4 trafieniami został królem strzelców tej imprezy.W 74 doszło do rewanżu między Polską a RFN'em.Był to półfinałowy mecz na Mistrzostwach Świata w 1974.3 lipca 1974 i mecz w Monachium.Polska jest faworytem w tym meczu.I ogólnie świetnie spotkanie z udziałem naszej ekipy.Jednak rozpadała się taka ulewa że nie dało się grać.Bohaterami tego meczu byli Jan Tomaszewski,Sepp Maier oraz niezawodny Gerd Muller.Tomaszewski obronił karnego.Jednak w 76 minucie Muller z piłkę wszedł z pole karne strzelił i zdobył bramkę na wagę awansu RFN'u do finału.W finale katem Holendrów okazał się Gerd Muller który zdobył bramkę na 2:1 dającą ekipie RFN zwycięstwo.Złoty medal był jego największym sukcesem w karierze.Na całym turnieju zdobył cztery bramki.W roku 1974 Gerd postanowił zakończyć karierę reprezentanta.W 1970 roku został wybranym najlepszym piłkarzem Europy.Po dłuższym czasie fani o nim kompletnie zapomnieli.Gdy zdobywał on bramki był kochany a potem nikt o nim nie pamiętał.Gerd miał później kłopoty osobiste.Przez co popadł w depresję oraz alkoholizm.Pomogli mu wtedy Franz Beckenbauer czyli jego dobry kolega oraz działacze Bayernu Monachium którzy dali mu posadę w klubie.Był on odpowiedzialny za szkolenie młodzieży.Łącznie dla RFN'u rozegrał 62 spotkania zdobywając 68 bramek co do dziś jest rekordem w kadrze Niemiec.W październiku 2009 roku wyszła gra PerfectGoal którą założono wspólnie z Gerhadem Mullerem.
Eusebio da Silva Ferreira
Eusebio da Silva Ferreira urodził się 25 stycznia w 1942 roku.Narodził się on w stolicy Mozambiku czyli Lourenco Marques..Jak wiemy nie było tam zbyt dobrych warunków do życia a co dopiero do gry w piłkę.Jednak Eusebio od razu pokochał futbol.Grało się piłkami wypchanymi szmatami i wszystkim co dało się kopać.Wypatrzono go gdy miał 19 lat.Był to łowca talentów z Lizbony.Od razu wiedział on że Eusebio to nieoszlifowany talent.Piłkarz grał wtedy w Sportingu Laurenco Marques czyli drużynie która była ekipą ze stolicy Mozambiku.Od czasu do czasu przyjeżdżano do tej Portugalskiej kolonii by zobaczyć czarną biedotę kopiącą piłkę.Zawodnicy grali bez butów co było dodatkowym miejscem do śmiechu dla bogatszych ludzi z Portugalii.Wysłannikowi Eusebio spodobał się głównie z jego waleczności oraz tego że 100 metrów przebiegał w 11 sekund.I doszło do targu.Rodzina Eusebio dostała za niego około 2 tysięcy euro.W tamtych czasach był to majątek w Mozambiku.Jednak na talencie Eusebio poznał się trener Benfiki.Jej trener węgierski Żyd Bela Guttman wyjął z kieszeni 7,5 tysiąca funtów i wykupił go do swojej drużyny.Wiedział co robi bo nabył taki diament za grosze.Trzeba go było oszlifować i tym zajął się trener Guttman.Eusebia trzeba było nauczyć wszystkiego wraz z chodzeniem w butach.Gdyż miał on strasznie wielki rozmiar buta.Był to numer 52 i prawie ich nie nosił.Jednak właśnie to było jego szczęście że został obdarzony tak wielkimi stopami.Te stopy w korkach potrafiły zrobić wszystko.Po kilku tygodniach szlifu przyszedł czas na debiut.Był to mecz z Barceloną o Puchar Mistrzów Europy.Niespodziewanie ekipa Benfiki zwyciężyła 3:2! Kolejnym meczem Eusebio okazało się spotkanie z Penarolem który był wtedy mistrzem Ameryki Południowej.Był to mecz o Klubowy Puchar Świata przegrany przez Benfikę 1:2.Jedyną bramkę w tym meczu zdobył młodziutki Eusebio.Od tego czasu został on asem tej drużyny.W 1962 poprowadził on ponownie drużynę Benfiki do zwycięstwa w Pucharze Mistrzów.Do tego w wielkim stylu.W 7 meczach zdobyli 21 goli z tego 12 było dziełem Eusebio.W finale zmierzyli się oni z Realem Madryt w Amsterdamie.Było to spotkanie z udziałem największych gwiazd w futbolu.W Realu grali tacy piłkarze jak Kopa,Puskas i Di Stefano.Po błyskawicznym meczu było 3:3.Dwie decydujące bramki zdobył Eusebio.Później zaczęto się zastanawiać czy nie jest on lepszy od samego Pele.Nazwano go później Czarną Perłą oraz Czarną Panterą.Zadecydował o tym kolor skóry i umiejętności piłkarskie.Na Mistrzostwach Świata w 1966 roku co prawda zwyciężyli Anglicy.Jednak to Portugalia była odkryciem tego turnieju.Wyeliminowali oni Brazylię.Później w ćwierćfinale grali z Koreą Południową która wyeliminowała Włochów.Po 24 minutach było 3:0 do Korei.Jednak po 33 minutach gry Eusebio zdobył 4 bramki i mecz zakończył się wynikiem 5:3.W meczu półfinałowym trafili oni na gospodarzy turnieju czyli Anglików.Anglia wygrała 2:1 a jedynego gola dla Portugalii zdobył Eusebio.Później w meczu o 3 miejsce pokonali oni ZSRR 2:1.Eusebio strzelił w tym meczu swoją dziewiątą bramkę i został królem strzelców tego turnieju.Zawodnik mimo tego że śpiewano o nim hymny nie zapomniał że nie sława się liczy w piłce.Sam uznawał wyższość Pelego.Dostał on pierwszego w historii Złotego Buta za liczbę zdobytych goli oraz dostał Złotą Piłkę.Dwukrotnie otrzymał to trofeum.Pierw w 1968 i 1973 roku.Eusebio w oficjalnych meczach zdobył 692 bramki w tym 41 dla reprezentacji.Ogólnie dla kadry Portugalii rozegrał 64 spotkania.Obecnie były piłkarz mieszka w Lizbonie szkoląc młodzież.Eusebio z chęcią popiera akcje szkolenia młodzieży oraz budowania im stadionów.W karierze grał dla takich klubów jak Sporting Lourenco Marques,Benfika Lizbona,Rhode Island Oceaneers,Boston Minutenem,CF Monterrey,SC Beira-Mar,Toronto Metro-Croatia,Las Vegas Quicksilver,New Jersey Americans oraz Uniao Tomar.Zdecydowanie największą karierę zrobił w Benfice.Późniejsze epizody po Ameryce i Kanadzie były głównie w poszukiwaniu pieniędzy gdyż w Benfice się nie obłowił.Karierę piłkarską zakończył w 1978 roku a reprezentacyjną w 1973 roku.Co dziwne był tylko na jednych Mistrzostwach Świata.
Arthur Antunes Coimbra
Arthur Antunes Coimbra znany również jako Zico urodził się 3 marca 1953 w Rio de Janeiro.Zico pochodzi z rodziny niższej klasy średniej z przedmieść Rio de Janeiro Uuintinho.Jak większość młodzieży z Brazylii spędził na grze w piłce marząc o karierze wielkiego piłkarza.Gdy był nastolatkiem zwróci na siebie uwagę pewnego reportera.Był to Celso Garcia który zabrał go na testy medyczne do klubu Flamengo.Tam właśnie profesjonalną karierę rozpoczął Zico.W 1971 roku trafił do Flamengo i tam stał się gwiazdą.Był to od razu kluczowy piłkarz ekipy Flamengo.Był to dla tej drużyny najlepszy okres w historii tego klubu.Zico nie tylko poprowadził Flamengo do zwycięstwa w Copa Libertadores które Flamengo zwyciężyło w 1981 roku oraz Pucharu Interkontynentalnego w tym samym roku.Zico prowadził ich również trzykrotnie do zdobycia tytułu Mistrz Brazylii.Na boisku Zico strzelał bramki z wszelakich pozycji.Często były to gole wielkiej urody.W dodatku Zico potrafił zagrać świetną piłkę do innych kolegów z boiska.Łącznie dla Flamengo rozegrał 470 meczy w których zdobył 309 goli.Grał on w barwach tego klubu w latach 1971-1983.Dzięki transferowi za kilka milionów dolarów Zico trafiło do Udinese Calcio.W Udine grał on przez dwa sezony.Na samym początku wielu kibiców z Brazylii było smutnych z powodu wyjazdu Zica do Europy.Dzięki niemu Udinese było świetną marką rozpoznawaną na całym świecie.Jednak przez brak zdobycia jakiegoś znaczącego trofeum Zico postanowił powrócić do ojczyzny.Dla Udinese rozegrał 40 spotkań zdobywając 22 bramki.Po powrocie doznał poważnej kontuzji po faulu zawodnika Bangu Marcio Nunesa.Dzięki temu Zico przez kilka miesięcy nie był w stanie kontynuować dalszej kariery.Po kilku miesiącach przerwy powrócił do gry.Na Mistrzostwach Świata w 1986 roku Zico był jeszcze kontuzjowany.W ćwierćfinale z Francją nie strzelił rzutu karnego.W rzutach karnych już nie popełnił tego błędu jednak ekipa Canarinhios przegrała i odpadła z turnieju.Potem jednak poprowadził on po raz czwarty Flamengo do Mistrzostwa Brazylii.Po kolejnych czterech latach spędzonych w tym klubie Zico postanowił odejść.Rozegrał dla Flamengo 81 spotkań i zdobył 24 gole.To wszystko działo się w latach 1985-1989.Po pierwszych wyborach w Brazylii nowy prezydent Fernando Collor de Mello powołał Zico jako ministra sportu.Sprawował on tą funkcję przez około rok.Jednak w 1991 Zico przerwał karierę polityczną i powrócił do futbolu.Jego ostatnim przystankiem była Japonia.Został on zawodnikiem Kashima Antlers.Wtedy pomógł on ekipie Kashimy w dotarciu na szczyt raczkującej jeszcze wtedy ligi japońskiej.Od razu stał się on ulubieńcem w Japonii.Dzięki niemu futbol został tam sławniejszy.To on miał duży udział przy założeniu J-League.W 1994 postanowił zakończyć karierę piłkarską i został doradcą technicznym ekipy Kashimy.Bywał on raz w Japonii raz w Brazylii.W Brazylii założył Club de Fuetbol Zico [Klub piłkarski Zico] w roku 1995.Dla Kashimy grał w latach 1991-1994.Rozegrał on 62 mecze i zdobył 44 gole.Natomiast dla reprezentacji Brazylii grał on w latach 1976-1988 roku.Rozegrał on dla Brazylii 88 meczy zdobywając 66 goli czyli kolejny raz Zico popisał się świetnym dorobkiem bramkowym.Dodajmy że był to pomocnik.Z kadrą zdobył jedynie brązowy medal na Mistrzostwach Świata w 1978 w Argentynie.Więcej sukcesów z kadrą nie udało mi się osiągnąć.W trakcie swojej kariery został nazwany Białym Pele.Po zakończeniu kariery piłkarz zajął się trenowaniem drużyn.Pierwszym jego klubem jaki trenował było Kashima Antlers.Później w latach 2002-2006 prowadził on kadrę Japonii.Wywalczył on z Japonią tytuł Mistrza Azji w 2004 roku pokonując ekipę Chin 3:1.Pierw wygrał w tym samym roku Kirin Cup.Zico pomógł ekipie Japonii dostać się na Mistrzostwa Świata w 2006.Po tej imprezie podał się do dymisji.W 2006 roku został on trenerem Tureckiego Fenerbahce Stambuł.Zdobył on z tą ekipą tytuł Mistrz Turcji w roku 2007.W 2007/2008 w Lidze Mistrzów doprowadził ekipę Fenerbahce niespodziewanie do ćwierćfinału gdzie ulegli Chelsea w dwumeczu 3:2.W 2008 odszedł z tego klubu i poszedł do Uzbekistanu.Trenował on wtedy ekipę Bunyodkor Taszkent.W styczniu 2009 rozwiązał kontrakt z tą ekipą i poszedł do CSKA Moskwa.We wrześniu tego samego roku natomiast opuścił Rosję i poszedł do Grecji.Jego nowym klubem okazał się Olympiakos Pireus.Tam trenował przez cały sezon tę ekipę.Później został trenerem reprezentacji Iraku i tak jest do tej pory.Dokładnie 28 sierpnia 2011 roku został trenerem on tej reprezentacji.Został on wybrany przez Fifę jednym ze 100 najlepszych graczy XX wieku.
Hendrik Johannes Cruyff
Hendrik Johannes Cruyff znany również jako Johan Cruyff urodził się 25 kwietnia 1947 roku w Amsterdamie.Ojciec Johana nazywał się Hermanus Cornelis Cruyff.Był on właścicielem sklepu spożywczego natomiast jego matka Petronella Bernarda Draaijer pomagała w prowadzeniu rodzinnego interesu.Od najmłodszych lat Jopie jak zwała wołać na niego matka całe dnie spędzał grając na podwórku w piłkę.Zawsze robił to na tyle intensywnie że w ciągu dwóch tygodni zużywał dwie pary butów.Gdy miał 10 lat został wynaleziony przez skautów z Ajaxu z pośród dużej grupy młodych piłkarzy.Gdy miał 12 lat dokładnie 8 lipca 1959 roku jego ojciec zmarł na atak serca.Młody Johan bardzo przeżył śmierć ojca i twierdził że wciąż czuje jego obecność.Rodzina była zmuszona sprzedać sklep i znaleźć nowe źródło dochodów.Jego matka zajęła się sprzątaniem w Ajaksie.Dwa lata później człowiek odpowiadający za stan murawy na stadionie w Ajaksie przyjął go do pomocy.Jego zadaniem było zasypywanie piaskiem boiska po mocnej ulewie oraz zatykanie chorągiewek w jego rogach.W wolnych chwilach dalej pogrywał w piłkę.Jak miał 14-15 lat to jego rywalami głównie byli 18 letni koledzy.Mimo ich przewagi fizycznej to Johan zaczął nad nimi przeważać technicznie.W 1962 roku zauważyli że z młodego Cruyffa wyrasta talent.24 października 1964 roku trener Ajaxu Vic Buckingham pozwolił zagrać mu w meczu towarzyskim z Helmondią 55.Johan miał wtedy 17 lat.Jednak jego prawdziwy debiut miał miejsce 14 listopada tego samego roku w meczu ligowym przeciw ekipie FC Groningen.Ajax przegrał 1:3 a Johan zdobył swoją pierwszą bramkę na trzy minuty przed końcem spotkania.W sezonie 1964/1965 Ajax skończył na najniższym miejscu w historii.Zajęli oni wtedy 13 miejsce w Eredivise a ta liga liczyła ówcześnie 16 drużyn.Jednak w następnym sezonie zaczęło się robić głośno o Cruyffie.Miejsce w podstawowym składzie wywalczył po tym jak strzelił dwie bramki ekipie Door Wilskracht Sterk rozegranym 24 listopada 1965 roku.W siedmiu meczach Johan zdobył osiem goli a w marcu 1966 roku w meczu z Telsar zdobył trzy bramki w wygranym meczu 6:2.Cztery dni później podczas meczu pucharowego z drużyną BV Veendam napastnik ten trafił cztery razy do siatki rywali.Łącznie w całym sezonie udało mu się zdobyć 25 goli w 23 spotkaniach.Ajax w sezonie 1965/1966 zdobył mistrzostwo kraju a Johan został zauważony przez trenera reprezentacji Holandii George Kesslera.Zawodnik ten wyróżniał się szybkością,dryblingiem,wizją gry oraz walecznością.Dla reprezentacji Holandii zadebiutował podczas meczu z Węgrami który odbył się 7 września 1966.Cruyff w końcówce spotkania zdobył bramkę na wagę remisu.Kolejnym spotkaniem dla kadry Holandii był mecz z Czechosłowacją który miał miejsce 6 listopada.Cruyff w tym meczu zszedł jako pierwszy w historii reprezentacji Holandii zszedł z boiska przedwcześnie z powodu otrzymania czerwonej kartki.Podirytowany Cruyff dobrą grą Hrovatha i Popluhara rzucił się na tego drugiego z pięściami za co arbiter z NRD Glockner ukarał go czerwoną kartką.W związku z dyskwalifikacją kolejny mecz dla reprezentacji rozegrał dopiero 13 września 1967 roku i zdobył jedynego gola w meczu z NRD.Dużo wcześniej bo 7 grudnia 1966 roku w ćwierćfinale Pucharu Europy ekipa Ajaksu wygrała u siebie aż 5:1 z ekipą Liverpoolu.Chodź w następnej rundzie polegli to i tak zostali oni dostrzeżeni na europejskiej arenie.W sezonie 1966/1967 ekipa Ajaksu po raz drugi z rzędu zdobyła mistrzostwo kraju a młody Johan zdobył w całym sezonie 33 bramki i został królem strzelców.Kolejny rok to wygrana stołecznego zespołu w lidze i wyróżnienie Cruyffa jako najlepszego holenderskiego piłkarza.28 maja 1969 roku Ajax przegrał w finale Pucharu Europy z drużyną AC Milanu 1:4.W wieku 20 lat Johan strzelił 6 goli w jednym meczu.Pechowy bramkarz Gerrit Vooys wspomina że gdyby to był kto inny to byłoby to straszne ale że strzelił mu tyle bramek Cruyff to mówi że poczytuje to sobie za szczególny chodź negatywny zaszczyt.Pierwszy raz z numerem '14' na koszulce zagrał 30 listopada 1970 roku.Wrócił on wtedy po kontuzji pachwiny w meczu z PSV Eindhoven.Jego były numer na koszulce czyli '9' przejął Gerrie Muhren.Po dobrym występie Cruyffa gazety pisały że jedyne czego mu brakuje to koszulki z numerem '9' jednak sam Johan pozostał przy numerze '14'.W Ajaksie i i reprezentacji grał z tym numerem do końca kariery.Podczas mundialu w Niemczech to tylko Johan Cruyff został wyróżniony i jedynie on mógł sobie wybrać z jakim numerem chce grać.Reszta zawodników dostawała koszulki z numerami alfabetycznie.Podczas gry Cruyffa w Ajaksie ten zdobył wszystko co mógł.Trzy razy zdobyli oni Puchar Europy [1971,1972,1973] oraz raz Puchar Interkontynentalny [1972].Ich gra stała się wtedy wizytówką futbolu totalnego.W 1971 Ajax dotarł do finału Pucharu Europy i zwyciężyli oni w nim ekipę Pananthinaikosu Ateny 2:0.Wtedy właśnie Johan Cruyff zdobył swoją pierwszą w karierze Złotą Piłkę.W kolejnym sezonie Holender z 25 bramkami zdobył tytuł króla strzelców Eredivise.Do drużyny dołączyli jego rodacy Ruud Krol i Johan Neeskens.Ajax wygrał wtedy wszystko co mógł.Zdobyli oni mistrzostwo oraz puchar kraju,Puchar Europy oraz Puchar Interkontynentalny pokonując w dwumeczu 4:1 drużynę Independiente Buenos Aires i nie można zapomnieć o zdobyciu Superpucharu Europy UEFA po wygranej 6:3 z Glasgow Rangers.13 sierpnia 1973 roku podpisał on kontrakt z ekipą FC Barcelony.Transfer był skomplikowany.Barcelona po raz pierwszy zainteresowanie graczem wyrażała w 1970 roku jednak Ajax zażyczył sobie za ich napastnika 24 mln peset czyli bardzo wysoką cenę w tamtych czasach jednak możliwą do zaakceptowania przez drużynę Barcelony.Jednak od 1969 roku w Hiszpanii panował zakaz sprowadzania zawodników zza granicy.Ówczesny prezydent Dumy Katalonii Agusti Montal Costa próbował zmienić decyzję władz hiszpańskich federacji ze względu na transfer Cruyffa.W głosowaniu które odbyło się 9 marca 1970 zakaz ten został podtrzymany.Dopiero trzy lata później został on wzniesiony i od razu Johan Cruyff przeniósł się do ekipy Dumy Katalonii.Wtedy jednak na przeszkodzie próbował stanąć prezydent Ajaksu Van Praag który nie chciał stracić tak świetnego gracza jak Cruyff.W Barcelonie przez chwilę zaczęto myśleć nad ściągnięciem Gerharda Mullera jedna Johan Cruyff nie chciał dalej grać dla Ajaksu i zagroził zakończeniem kariery.Wtedy prezydent zgodził się go sprzedać.Ajax zażyczył sobie za ich najlepszego gracza 3 miliony dolarów czyli dużą kwotę.Po negocjacjach w których brał również udział wtedy nowy trener Barcelony Rinus Michels w końcu sfinalizowano transfer.Kwota transferu wyniosła 65 mln 283 tyś peset czyli 1,3 mln dolarów co było ówczesnym rekordem świata.Indywidualny kontrakt opiewał na 1 mln dolarów.Ostatnim meczem Johana dla Ajaksu był drugie mecz ligowy w sezonie 1973/1974 gdzie ekipa Ajaksu pokonała 6:1 FC Amsterdam.Z powodu kłopotów transferowych zadebiutował on dopiero w ósmej kolejce.Ekipa Barcelony zajmowała wtedy dolną część tabeli z 4 punktami.Jego debiut dla ekipy Dumy Katalonii przypadł na 28 października w meczu z Granadą.Barcelona wygrała ten mecz 4:0 a dwie bramki zdobył niesamowity Johan Cruyff.Od debiutu Holendra zespół przez 26 spotkań nie zanotował ani jednej porażki co do dziś jest rekordem klubu.Barcelona zdobyła pierwsze od 14 lat mistrzostwo Hiszpanii a Johan od razu był kochany przez wszystkich kibiców z Barcelony mówiąc że nigdy nie mógłby zagrać dla Realu.Do historii przeszła jego bramka w meczu z Atletico Madryt.Gol ten został zdobyty w powietrzu.Johan w ekwilibrastyczny sposób zdobył tego gola i nosił on nazwę Phantom Gol.Punktem przełomowym w karierze Johana były Mistrzostwa Świata w 1974 roku.Odbywały się one w Niemczech.Zespół Holandii zakwalifikował się do tej imprezy po raz pierwszy od 1938 roku.Widać było że w końcu mają oni dobrą kadrę gdyż wygrali w towarzyskim meczu 4:1 z Argentyną.W 6 spotkaniach do finału zdobyli on 14 bramek tracąc jedynie jedną.Ich rywalami byli Urugwaj,Szwecja,Bułgaria,Argentyna,NRD i Brazylia.W finale zmierzyli się z gospodarzami tej imprezy czyli ekipą RFN który wyeliminowała w półfinale Polskę 1:0.W finale ekipa Holandii prowadziła przez 23 minuty.W 2 minucie bramkę dla ekipy Oranjes z rzutu karnego zdobył Johan Neeskens.Na 1:1 strzelił również z rzutu karnego Paul Breitner.Katem Holandii okazał się Gerd Muller który w 45 minucie zdobył bramkę na 2:1 i taki wynik już został do końca meczu.Mimo to na Holandię zaczął patrzeć cały świat i zachwycał się ich niezwykle skuteczną grą.Na całym turnieju zdobyli 15 bramek tracąc tylko 3.Zawodnik z numerem '9' w Barcelonie i Holandii Johan Cruyff znów zdobył Złotą Piłkę.7 lutego urodziło mu się trzecie dziecko które nazwał Jordi.Nadanie imienia katalońskiego dziecku w Hiszpanii było nielegalne.Wszystkie formalności jednak odbyły się w Holandii.Manifestacja Cruyffa po raz kolejny przyniosła mu sukces.Nie zgadzał on się z tym że "niderlandzkie niemowlę" było symbolem nacjonalizmu.Sam piłkarz przyznał jednak że nadając imię trzeciemu dziecku nie wiedział że imię Jordi jest nielegalne.Mówił że wraz z żoną kierował się ładnym brzmieniem.Kolejny sezon w Barcelonie nie był już jednak tak udany dla Johana.W pamięci zapamiętany zostanie jego mecz z Malagą kiedy arbiter Orrantia ukarał go pierwszą w karierze czerwoną kartką w Hiszpanii.Ten nie mogąc się z tym pogodzić nie chciał zejść z boiska i musiano ściągać go z boiska siłą.Wkrótce Michels rozstał się z klubem i w jego miejsce przyszedł trener z Niemiec o imieniu Hennes Weisweiler który wprowadził żelazną dyscyplinę.Podczas ligowego meczu z Sevillą trener zdjął Cruyffa za młodego Fortesa.Ten poczuł się tym faktem oburzony i pokłócił się z trenerem.Wtedy postawił mu ultimatum przed klubem że muszą wybrać albo go albo Hennesa.Już niedługo Niemiec odszedł z klubu a w jego miejsce przyszedł Laureno Ruiz który zaliczył krótki epizod po czym na ławkę trenerską Barcelony powrócił Michels.Później doszło do kolejnego skandalu znów w meczu z Malagą.Holender ponownie otrzymał czerwoną kartkę i dopuścił się obrazy sędziego.Został za to ukarany na trzy mecze ligowe.Piłkarz tłumaczył że arbiter po prostu się pomylił i przez przypadek obraził go jednak te próby nie przeszły i piłkarz został zawieszony.Osłabiona Barcelona skończyła sezon na 2 miejscu w lidze.Cruyff w 1976 roku był czołową postacią swojej kadry na Mistrzostwach Europy które rozgrywały się w tym właśnie roku.Ekipa Oranje zdobyła brązowy medal który jednak przyjęto chłodno gdyż Holandia była faworytem tego turnieju.Później po udanych eliminacjach do Mistrzostw Świata w 1978 roku które odbywały się w Argentynie piłkarz odmówił pojechania na ten turniej.Tłumaczył się on tym że u gospodarzy turnieju panowały władze junty wojskowej.W 2008 roku wyznał jednak że w 1977 roku miała miejsce próba porwania Holendra oraz jego żony.Byli oni związani oraz grożono im bronią.Przez cztery miesiące po tym zdarzeniu dom piłkarza jak i jego rodzina byli po ochroną.Holender przyznał że jeżeli chce się grać na Mistrzostwach to trzeba być na to gotowym w 200% a on w tym czasie akurat nie był aż tak do tego przygotowany.Sezon 1977/1978 przyniósł Barcelonie trzecie z rzędu wicemistrzostwo kraju i zmianę prezydenta klubu.Dotychczasowy prezydent Montala został pokonany przez Josepa Lluisa Nuneza.Borykający się z problemami finansowymi Holender zdecydował się przejść do USA.Łącznie dla ekipy Barcelony rozegrał 143 mecze i zdobył 48 bramek.Podpisał on kontrakt z ekipą Los Angeles Aztecs.W debiucie piłkarz ten zdobył dwie bramki w wygranym spotkaniu 3:0.W pierwszym sezonie gry w USA miał imponujące statystyki.W 27 meczach zdobył 17 bramek i został uhonorowany wyróżnieniem najbardziej wartościowego gracza NASL.Później jego nowym klubem stał się Washington Diplomats.Po kolejnych wyróżnieniach zdecydował się on na powrót do Europy.Jego klubem ponownie stał się Ajax Amsterdam którego wychowankiem jest piłkarz.Sezon 1981/1982 rozpoczął od kilku wspaniałych bramek.Sezon zakończył z dorobkiem 14 trafień.Mimo tego że przez dwa lata gry Johana dla Ajaksu ta ekipa zdobyła dwukrotnie mistrzostwo kraju to drużyna z Amsterdamu nie chciała przedłużyć z nim kontraktu.Sam prezydent klubu przyznał że Cruyff jest już po prostu za stary.Urażony piłkarz postanowił dołączyć do największego wroga Ajaksu Amsterdam czyli drużyny Feyenoordu Rotterdam.Cruyff od razu po przyjściu do ekipy Feyenoordu zdobył mistrzostwo oraz puchar kraju.Drużyna Feyenoordu zdobyła mistrzostwo Holandii od niespełna 9 lat.Johan był zawodnikiem pierwszoplanowym w tej drużynie.W wieku 37 lat postanowił zakończyć karierę mówiąc że mógłby jeszcze spokojnie grać jednakże nie ma zamiaru prosić trenerów o zmiany w bądź po pierwszej połowie.Piłkarz wyznał że jeżeli miałby grać jeszcze w piłkę to przez cały mecz albo wcale.Dla reprezentacji Holandii Johan rozegrał 48 spotkań i zdobył 33 gole.Zdobył on trzykrotnie Złotą Piłkę [1971,1973,1974].Później postanowił on zostać trenerem.Jego pierwszym klubem był Ajax Amsterdam.Przez dwa sezony Cruyff prowadził tą ekipę.Od razu zdobył on w 1985 roku Puchar Zdobywców Pucharów z tą drużyną.Potem Johan postanowił się przenieść do Barcelony.Pracę w Barcelonie rozpoczął w 1988 roku.W pierwszym sezonie pracy dla tego klubu zdobył z nimi Puchar Zdobywców Pucharów.W 1990 roku ekipa Barcelony zdobyła pod wodzą Cruyffa Puchar Króla.W 1991 zdobył mistrzostwo Hiszpanii z tą ekipą.Rok później Barcelona obroniła mistrzostwo oraz zdobyła Puchar Europy.W 1993 i 1994 znów sięgali oni po tytuł mistrza Hiszpanii.Później Cruyff zaczął kłócić się z wieloma graczami.Wielu zawodników krytykowało go gdyż trener ten był bardzo surowy i wymagający wręcz wykańczał on swoich piłkarzy na treningach.W 1996 rozstał się z Barceloną.W 2008 został on trenerem Katalonii i tak jest do dziś.
George Best
George Best urodził się 22 maja w 1946 roku.Miejscem jego narodzin był Belfast leżący w Irlandii Północnej.W czasie dzieciństwa kopał on wszystko co mógł.Różnego rodzaju puszki czy kamyki a potem oczywiście piłkę.Gdy jeszcze kopał wszystko co mu wpadło pod nogi na ulicy to w dzielnicy slumsów w Belfaście musiał bardzo uważać.Trafiając w jakiegoś chłopaka kasztanem obrywał solidne baty.Powodem nie było to że był wątły lecz to że miał piękne długie czarne włosy.Rudowłosi Irlandczycy brali go zawsze za Anglika.Właśnie dzięki zbieraniom tych bolesnych lekcji później miał on niesamowite opanowanie piłki.W 1963 roku został piłkarzem jednego z największych ekip Manchesteru United.Anglicy pokochali go i nie traktowali oni go już jako Irlandczyka.W 1961 roku Matt Busby czyli menadżer który doprowadził United do Mistrzostwa Anglii dostał list którego treść mówiła o odkryciu nowego talentu.Jest to gracz z Belfastu.Dokładnie to 15 letni George Best.Jego ojciec jest dokerem a matka zajmuje się domem.Wtedy trafił do szkółki Manchesteru i w 1963 jak już wcześniej pisałem został graczem pierwszej drużyny Manchesteru United.14 września 1963 po dwóch latach spędzonych w szkółce juniorskiej Manchesteru w końca zadebiutował w meczu seniorów.Liczył on sobie wtedy 17 lat.Zadebiutował w spotkaniu z West Bromwich Albion.Grał on wbrew wszystkim regułom.Czyli dryblingiem przechodził każdego z rywali ośmieszając go.Przez to zdobył on majątek.Był on swego czasu zawodnikiem który zarabiał najwięcej pieniędzy na całych Wyspach Brytyjskich.W 1968 roku był sezon przełomowy w karierze tego gracza.Zdobył 28 bramek dla United zostając królem strzelców.Był autorem zwycięstwa United w Pucharze Europy.W finale po pierwszej połowie utrzymywał się wynik 1:1.W drugiej połowie George Best strzelił piękną bramkę uznawaną z jedną z najśliczniejszych.Był on pewny siebie,niezmordowany oraz bardzo pewny siebie.To potrafiło denerwować nawet kolegów z jego drużyny.Benfika przegrała cały mecz 4:1.Podczas meczu z Northampton w Pucharze Anglii George zdobył 6 goli.Każdy porównywał go do Beatelsów.Sam dostał przydomek piątego członka tej ekipy.Zaczęto również mówić Best is the best.Był to pierwszy piłkarz który z ogromną grzywą wchodził na boisko.W 1968 zaczął się on wykłócać oraz wdawać w bójki na boisku.Po za boiskiem rozbijał się swoim białym jaguarem i stał się udręką tamtejszej policji drogowej.Coraz częściej widywano go w różnorakich barach gdy w towarzystwie dziewczyn George pił przez całą noc.Założył on później sklep z bielizną męską,damską oraz z dżinsami,kolorowymi koszulkami,łańcuszkami,pierścionki oraz kiecki które podobają się Bestowi.Matt Busby myślał że piłkarz się ustatkuje.Miał on wtedy zaledwie ponad dwadzieścia lat.George postanowił to zmienić i poszedł do psychoanalityka.W 1972 miało się odbyć tournee Manchesteru United po całej Ameryce Południowej.Best nie zjawił się wtedy na lotnisku.Kilka dni później został on odnaleziony w Marbeli leżącej w Hiszpanii.Cała prasa ukazywała zdjęcie Besta ze szklaneczką whisky w ręku oraz pięknymi kobietami w okół niego.Oświadczył on wtedy że ma zamiar zakończyć karierę piłkarską.Dwa miesiące później postanowił że postanowił wrócić.Kibice z United bardzo się ucieszyli jednak trzy miesiące później zmienił on zdanie i znów zakończył karierę.Tak było kilka razy.Wiele afer miało miejsce z udziałem George Besta.Dzień w dzień powodował on bójki,na boisku pluł na arbitrów.Łącznie dla Manchesteru rozegrał 361 spotkań i zdobył 137 goli.W 1975 jego klubem stało się Stockport Country.Wystąpił dla tej ekipy w trzech meczach zdobywając dwie bramki i tego samego roku przeniósł się do Cork Celtic.Tam rozegrał zaledwie dwa spotkania bez zaliczenia gola.Później grał w Los Angeles Aztecs,Fulham,Los Angeles Aztecs,Fulham,Los Angeles Aztecs,Fort Lauderdale Strikers,Hibernian,San Jose Earthquakes,Hibernian,San Jose Earthquakes,Bournemouth,Brisbane Lions i Tobermore.W 1984 postanowił definitywnie zakończyć karierę piłkarską.Łącznie rozegrał 596 meczy i zdobył 209 goli.Dla reprezentacji Irlandii Północnej wystąpił w 37 spotkaniach zdobywając 9 bramek.W życiu raz wiodło mu się wspaniale a raz był kompletnie bez pieniędzy.Musiał później jednak ponieść konsekwencję takiego życia.W 2000 roku doszło do transplitacji wątroby.W 2004 próbował powrócić jako trener młodzieży w Portsmouth.Jesienią 2005 jego stan znacznie się pogorszył.Trafił on do szpitala i zmarł 25 listopada.Zdobył on w swojej karierze Złotą Piłkę w 1968 roku za najlepszego gracza Europy.
Franz Beckenbauer
Franz Beckenbauer urodził się 11 września 1945 roku w Monachium.Franz od dzieciństwa kochał grać w piłkę.Jednak za młodu denerwował się na kolegów za bylejakość w grze oraz za to że nie odgaduje jego myśli.Jeżeli wiedział że akcja nie ma przyszłości to przestawał biec wymachując rękami i klnąc pod nosem.W roku 1959 czyli mając 14 lat został piłkarzem Bayernu Monachium.W drużynie juniorów Bayernu był do roku 1962.Mając 17 lat został wyrzucony z hukiem z drużyny właśnie z powodu jego częstej nerwowości na boisku.Trener oraz koledzy mieli go dość.W końcu przywrócono go do drużyny juniorów jednak trochę go utępiono.Wiele osób ważnych dzięki temu wstawieniu postawili go trochę do pionu.Do roku 1964 występował w drużynie juniorów Bayernu Monachium.W roku 1964 został on przerzucony do drużyny seniorów Bayernu.Pierwsze sezony były dość ciężkie.Jednak gdy w końcu postawiono na Franza to od razu widać było tego efekty.Był to świetny defensywny obrońca który potrafił ładnie wyjść z akcją.Według stereotypów tacy powinni wywalać piłki byle dalej od bramki jedna Beckenbauer był inny.Za te inność gry pokochał go świat.Umiał on dobrze wyprowadzić akcje dlatego że jak był młody grał jako napastnik jednak później zrobiono z niego obrońcę.Akcja w której Franz nie brał udziału nie miała miejsca się udać.Pewien komentator Niemiecki nazwał go Cesarzem i właśnie ten przydomek pozostał u Franza do końca.W wieku 20 lat każdy widział Franza w kadrze RFN.Jednak innego przekonania był trener Helmut Schon który wystawiając kadrę latem 1965 roku na dwumecz ze Szwecją który miał wyłonić finalistę mundialu nie był dla Franza.Trener uważał iż człowiek 20 letni który dorobił się już dwójki dzieci jest nieodpowiedzialny.A na boisku zapewne zamiast pomagać drużynie będzie umierał z tęsknoty za domem.W końcu jednak postanowił dać mu szansę.A Franz przez kolejne 13 lat nie rozstał się z kadrą.Na pozycję lidera zasłużył sobie bez dwóch zdań.Dodawał on każdemu pewności siebie,był bardzo waleczny, i niestrudzenia wspominał swoje motto "rób coś dobrze albo sobie odpuść".Z boiska zawsze schodził ostatni.W 1970 roku na mundialu w Meksyku po dramatycznym półfinale z Włochami przegranym 3:4 po dogrywce Franz dokończył mecz mimo tego że podczas walki o piłkę złamał sobie obojczyk.Dla niego gra dla swojego kraju była powodem do dumy.Jednak jego koledzy z drużyny mieli inne motywacje.Każdemu chodziło głównie o pieniądze.Przed mundialem w 1974 odbytym na niemieckiej ziemi w drużynie się wręcz gotowało.Każdy kłócił się o swoje premie.Przed meczami większość graczy gotowa była opuścić kadrę jednak tak nie było z Beckenbauerem.Jako kapitan i negocjator uspokoił atmosferę w drużynie.Później pozbierał zespół po porażce 0:1 z NRD.Meczem okrzykniętym hańbą.Koniec końców drużyna Zachodnich Niemiec zdobyła Mistrzostwo Świata.Wydawało się że karierę klubową zakończy w Bayernie Monachium.Jednak coś mu mówiło żeby zmienił klimat.Jego pierwsze małżeństwo było w totalnej rozsypce.W 1977 roku postanowił on opuścić Bayern Monachium i zasilić drużynę New York Cosmos.W Bayernie grał przez 13 lat.Rozegrał dla tej ekipy 427 spotkań i zdobył 60 goli.Wiedział że jak przeniesie się drużyny nie z Niemiec to może się pożegnać z grą w reprezentacji.Jednak byli wszyscy gotowi ustąpić i chcieli aby Franz pojechał wraz z RFN'em na mundial do Argentyny.Franz chciał mieć to na piśmie.Jednak to pismo nigdy do niego nie dotarło.Ponoć faks zgubił się w stercie papierów w biurze Cosmos.Tak więc w 1977 zakończyła się jego kariera reprezentacyjna.Dla ekipy RFN'u rozegrał 103 mecze i zdobył 14 bramek a to wszystko po 12 latach gry dla kadry.W drużynie New York Cosmos grał do 1980 roku.Podczas trzech latach gry dla tej drużyny rozegrał 105 spotkań i zdobył 19 goli.Postanowił wrócić do ojczyzny.Jego klubem stał się HSV Hamburg.Przez dwa lata grał w drużynie Hamburga.Łącznie rozegrał dla nich 28 spotkań nie zdobywając żadnej bramki.Po dwóch latach spędzonych w Hamburgu powrócił do New York Cosmos.Grał tam przez rok i w 27 meczach zdobył 2 bramki.Wtedy właśnie postanowił zakończyć karierę.Później Franz postanowił być trenerem.W 1984 roku stał się on szkoleniowcem RFN.Trenował drużynę RFN'u do 1990 roku.W 1990 roku zdobył Mistrzostwo Świata z drużyną RFN'u.Wtedy został szkoleniowcem Olympique Marsylia.Przez rok trenowania tej drużyny postanowił on trenować Bayern Monachium.Pierw w 1994 roku a później w 1996 roku.Jest to jeden z niewielu który wygrał mundial jako piłkarz i jako trener.Aktualnie jest prezesem Bayernu Monachium i działaczem Niemieckiego Związku Piłkarskiego.
Ferenc Puskas
Ferenc Puskas urodził się 1 kwietnia 1927 roku w Budapeszcie.Purczeld to szwabskie nazwisko rodzinne Ferenca.Ojciec Ferenca był piłkarzem Kispestu w połowie 30 lat ukończył kurs trenerski uznając że z węgierskim nazwiskiem zyska lepsze warunki pracy.Trafił wręcz kapitalnie z punktu widzenia kariery syna gdyż Puskas to po węgiersku strzelec.Wtedy okiwał on czas gdyż w po 1945 roku ludowa władza wprowadziła nakaz administracyjny zmiany niemieckich,żydowskich i słowackich nazwisk na węgierskie.Węgry opłakane po pierwszej wojnie światowej kiedy to utraciły ponad 2/3 swojego terytorium szukały szczęścia w sporcie.Na olimpiadzie w 1936 roku małe Węgry zajęły trzecie miejsce a w 1938 zdobyli oni wicemistrzostwo świata przegrywając w finale z Włochami.Ferenc nie należał do najwyższych wręcz przeciwnie był mikrusem.Do 12 roku życia prawie w ogóle nie rósł.Mimo wszystko nie przeszkadzało mu to w kopaniu piłki na podwórku oraz na boiskach Kispestu.Nauczył się on za to sprytu w kiwaniu wyższych kolegów oraz kopania w kostkę silniejszego zanim ten zdążył to zrobić.Był on czupurny i pyskaty jednak mimo wszystko za strzelanie bramek lubiano go.Kiedy w całej Europie toczyła się wojna to w Węgrach nadal grano w piłkę.Ferenc miał 16 lat kiedy w 1943 roku zadebiutował w 1 lidze w ekipie Kispestu.Zawodnikom wprawdzie nie płacono pieniędzy za grę jednak miejscowi krawcy,szewcy,piekarze,rzeźnicy i karczmarze ubierali oraz karmili drużynę.Po treningu i meczu była kolacja jednak żywności nie było zbyt wiele poprzez prowadzoną wojnę.Mimo wszystko piłkarze dostawali chleb,mąkę,cukier i mięso na lewo.W 1945 roku wojska radzieckie zniszczyły Budapeszt i zajęły cały kraj.Węgry ponownie popadły w traumę i znów ich jedyną nadzieją był futbol.Puskas nie był sam.Na Węgrzech objawiło się świetne pokolenie młodych graczy.Dodatkowo mieli oni niezwykle utalentowanego menadżera jakim był Gustav Sebes.Kispest w czasie wojny został oddany armii i nazwano go Honvedem.Do tego klubu została ściągnięta prawie cała reprezentacja Węgier.Ferenc był kapitanem tej drużyny.Rządził on na boisku oraz w szatni.Nie było meczu w którym to ów gracz nie zdobył bramki.Na olimpiadzie w Helsinkach Węgry wygrały każdy mecz w finale pokonując Jugosławię 2:0 która wyeliminowała w półfinale drużynę ZSRR.Wygrana Jugosławii nad ZSRR tak zdenerwowała Stalina że zadzwonił do Węgier aby pokonali Jugosłowian.W finale Ferenc strzelił bramkę w pierwszych minutach która ustawiła mecz.Jednak to szczyt sławy przyszedł Węgrom 23 listopada w 1953 roku.Węgrzy w meczu z Anglią która nigdy nie przegrała meczu na własnym boisku została po raz pierwszy pokonana u siebie.Zapamiętany zostanie wynik 6:3 dla Węgrów.Rewanż w Budapeszcie który odbył się w maju 1954 roku w przededniu mistrzostw świata.Wynik nie pozostawił nikomu złudzeń.Węgry wygrały 7:1 a Puskas zdobył bramkę numer dwa i numer siedem dla Węgrów.Na mistrzostwa świata do Szwajcarii reprezentacja Węgier jechała jako główny faworyt.Jednak tak się nie stało.W grupie wygrali oni z Niemcami 8:3 i właśnie w finale przegrali oni z również z Niemcami 3:2.Ferenc zagrał dwa mecze na tym turnieju.Właśnie pierwszy w którym nabawił się kontuzji i ostatni.Węgrów ogarnęła czarna rozpacz.W Budapeszcie doszło do ulicznych protestów.Ludzie zamiast triumfalnego powitania w obawie przed kibicami na granicy w Austrii piłkarzy wysadzono z pociągu i samochodami zawieziono do ośrodka sportowego w Tata.Bramkarzowi Gyuliowi Grosicsowi zarzucono szpiegostwo i spędził kilka miesięcy w więzieniu natomiast Puskasa posądzono o przemyt.Piłkarz zaczął pauzować i zaczął tyć.Zawsze kochał dobrze zjeść jednak teraz jeszcze zaczął popijać.Do kadry powrócił na mecz ze Szwecją który miał się odbyć 25 października 1956 roku.Jednak dwa dni wcześniej demonstracja na znak solidarności z wydarzeniami w Polsce zamienia się w postanie narodowe przeciwko władzy komunistycznej.Miesiąc później Honved oraz MTK musiały stawić się w Hiszpanii i Włoszech na mecze Klubowego Pucharu Europy.Granica była otwarta tak więc większość graczy zabierała ze sobą rodzinę.Ferenc zabrał żonę Erzebet i 14 letnią córkę Aniko.1 listopada Honved przegrało z Athletic Bilbao 2:3.W drodze powrotnej 3 listopada w Wiedniu dowiedzieli się że wojska radzieckie wkroczyły do Budapesztu i w mieście leje się krew.Postanowili poczekać na wyjaśnienie się całej sytuacji.Nowo ustanowione w Moskwie władze Węgier kazały powracać klubom do Budapesztu jednak UEFA nakazała Honvedowi poczekać i rozegrać spotkanie rewanżowe w Brukseli.Z całej Europy posypywały się zaproszenia na mecze towarzyskie.Węgierscy gracze grali zawsze z czarnymi opaskami na ramieniu a spotkania zamieniały się w manifestację solidarności z Węgrami.Połowa piłkarzy już do Węgier nie powróciła.Węgierskie władze domagały się dożywotnej dyskwalifikacji jednak FIFA zawiesiła ich na kilka miesięcy.Puskas nie powrócił a prezes Realu Madryt Santiago Bernabeu zaprosił go do gry w swoim klubie.Początki miał trudne.Asami Realu byli wtedy Alfredo Di Stefano oraz Rajmund Kopaszewski.Piłkarze Realu dopytywały się czego ten 30 letni grubas tu szuka.Ferenc w tym czasie przytył 18 kg i z miejsca nadano mu przydomek Pancho.Mimo wszystko zdeterminowany Puskas w pocie czoła zrzucił nadwagę i szybko odzyskał swoją klasę.Nie tylko sam zdobywał bramki ale również asystował.W sezonie ligowym 1958/1959 przed ostatnim meczem miał w dorobku 24 gole.Tyle samo co Di Stefano.I zamiast zostać królem strzelców w końcówce wyłożył piłkę do Alfreda.Połączyła ich nie tylko maestria futbolowa ale i szczera przyjaźń.Real triumfował w Hiszpanii i Europie.Puskas do końca swojej kariery w 1966 roku był noszony przez kibiców na rękach.Wszędzie było o nim głośno prócz Węgier gdyż tam zabronione było o nim pisać.Po zakończeniu kariery został trenerem klubów w Arabii Saudyjskiej,Egipcie,Kanadzie,USA,Chile,Paragwaju,Australii.Największy sukces odniósł w Grecji.Z Panathinaikosem Ateny dotarł w 1971 roku do finału PKME gdzie drużyna z Aten przegrała z Ajaksem 0:2.Pod wpływem zachodzących zmian na świecie a zwłaszcza po powstaniu Solidarności w Polsce,Węgry załagodziły kurs.Pod pozorem kręcenia filmu o "złotej drużynie" Puskas został zaproszony do Budapesztu.Początkowo bał się pojechać ale uległ namowom trenera Sebesa którego specjalnie wysłano do Madrytu.Na mecz oldbojów oprócz 65 tysięcy widzów przyszłą cała partyjna wierchuszka z Janosem Kadarem na czele.Od tamtego czasu Ferenc przyjeżdżał do kraju systematycznie.Kupił nawet dom w Budapeszcie gdzie spędzał wakacje a w 1992 roku powrócił na stałe do ojczyzny.Umarł 16 listopada 2006 roku na niewydolność układu oddechowego i krążenia.Na dzień jego pogrzebu ogłoszono żałobę narodową a jego śmierć opłakiwało 100 tysięcy kibiców.Łącznie dla reprezentacji Węgier rozegrał 85 meczy i zdobył 84 gole a dla drużyny Realu Madryt rozegrał w latach 1958-1966 182 spotkania i zdobył 157 goli.
Raymond Kopa
Raymond Kopaszewski urodził się 13 października 1931 roku w Noeux-les-Mines leżącej we Francji.Jego dziadek i ojciec byli górnikami.Gdyby nie futbol pewnie on też zostałby górnikiem i pewnie jak oni umarłby na pylicę płuc.Dziadkowie Kopaszewskiego przyjechali do Francji na początku XX wieku w poszukiwaniu pracy.I znaleźli ją właśnie w kopalni osiedlając się w Noeux-les-Mines.Dom Kopaszewskich stał naprzeciw hałdy trzeciego kopalnianego szybu na tyłach lokalnego stadionu ogrodzonym wielkim murem.Robił on wszystko by nie zostać górnikiem.Chciał zostać elektrykiem jednakże nikt nie chciał go zatrudnić.Wtedy zrozumiał że syn Polaka musi skończyć w kopalni.Został on pomocnikiem kopalnianego ładowacza.Jego praca polegała na pchaniu ciężkich wózków z węglem.Po ośmiu godzinach ciężkiej pracy fizycznej wychodził na powierzchnię gdzie przebierał się w strój sportowy i pędził na boisko gdzie trenował 4 razy w tygodniu w miejscowym klubie.Grał on na pozycji środkowego napastnika lecz sam przyznaje że gdyby nie fakt że ma polskiego ojca to nie musiałby tyle walczyć ile walczył.Wyróżniał się on na boisku drobną lecz zgrabną sylwetką i doskonałym stylem.Głównie dzięki zaangażowaniu i przebojowości umiał samodzielnie przesądzić o wyniku spotkania.Pierwszy profesjonalny kontrakt podpisał jeszcze w wieku 17 lat przenosząc się do niewielkiego Angers SCO dokładnie w 1948 roku.Po dwóch latach podczas których w Angers rozegrał 60 spotkań zdobywając 15 goli przeniósł się do utytułowanego Stade Reims.Z drużyną Stade Reims zdobył mistrzostwo Francji.Po latach przyznając że to właśnie drużyna z Reims otworzyła mu drogę do rozpoczęcia kariery.Pierwszy mecz dla reprezentacji Francji rozegrał 5 października 1953 roku mając 21 lat.W wieku 21 lat dopiero oficjalnie zaczął być Francuzem przy okazji skrócając sobie nazwisko z Kopaszewski na Kopa.Pierwszy jego mecz w kadrze był przeciwko reprezentacji Niemiec.Francja wygrała 3:1 a Kopa był wyróżniającą się postacią wywalczając sobie tym samym stałe miejsce w reprezentacji na kilka lat.Francja przygotowywała się wtedy do Mistrzostw Świata w 1954 w Szwajcarii.Mimo wszystko Francja tam nic nie osiągnęła.Po bezbarwnej grze Francuzi odpadli z turnieju a Kopa zgryźliwie komentował każdą wypitą lampkę wina przez kolegów.Po kilku latach spędzonych w Stade Reims w 1956 opuścił ten klub na rzecz Realu Madryt.Powracając do klubu z Reims.W ciągu pięciu lat gry dla nich rozegrał 158 spotkań zdobywając 48 goli.Dwa lata później Francja cudem zakwalifikowała się na Mistrzostwa Świata do Szwecji.Prasa była dla nich bezlitosna mówiąc że owa drużyna jest nic nie warta.Mimo wszystko Francja wyszła z grupy i to z pierwszego miejsca.W grupie rywalami ich były reprezentacje Paragwaju,Szkocji oraz Jugosławii.Wychodząc z pierwszego miejsca dotarli do półfinału natykając się tam na Brazylijczyków.Do pory tego spotkania reprezentacja Brazylii nie straciła żadnej bramki.W półfinale Francja przegrała 2:5.W walce o 3 miejsce zespół Francji zmierzył się z Niemcami.Francuzi wygrali 6:3 a bohaterem tego spektaklu był nikt inny jak sam Raymond Kopaszewski.Po tych Mistrzostwach został określany mianem wielkiej gwiazdy.Dostał nawet Złotą Piłkę za miano najlepszego piłkarza Europy.Mający wtedy 27 lat Kopa był pewny siebie i sądził że sukcesy będą mu już przychodziły z łatwością.W końcu był on podporą reprezentacji Francji oraz zawodnikiem Realu Madryt.Z Kopaszewskim Real zdobył 3 razy Puchar Europy.Przychodząc w 1956 do Realu sam przyznał że idzie do Hiszpanii ze względu na zarobki które są 5 razy większe jak w jego byłym klubie Stade Reims.Real był wtedy wyjątkową drużyną.Grały w nim takie gwiazdy jak Alfredo Di Stefano,Ferenc Puskas oraz właśnie Raymond Kopaszewski.Mimo wszystko cztery lata później opuścił Real na rzecz jego byłego klubu czyli Stade Reims.W klubie z Madrytu grał jedynie przez trzy lata.Mimo wszystko w tym czasie zaliczył 79 występów w których 24 razy pokonał bramkarza rywala.Kopa wyznał mediom że zdecydował się powrócić do Francji ze względu na reklamę soków owocowych Kopa.Po powrocie jednak już nie odnosił większych sukcesów.Większość spotkań rozgrywał on dzięki zastrzykom z hydrokortisonu.Po prostu jego stawy oraz kości już nie wytrzymywały.Później poddał się operacją obu kostek i do dawnej formy już nie powrócił.Jeszcze będąc graczem Stade Reims kupił sklepik w którym sprzedawał gazety,papierosy oraz książki.Później zakupił hotel Cristal.Krążył on między Avengers a Korsyką gdzie miał willę i gdzie osobiście zarządzał hotelem.Karierę reprezentacyjną zakończył w roku 1962.Rozegrał dla Francji 45 spotkań zdobywając 18 bramek.Karierę piłkarską zakończył natomiast w 1967 roku.Kończąc karierę w klubie z Reims od 1959 roku do 1967 roku rozegrał 244 spotkania i zdobył 36 goli.
Alfredo Stefano Di Stefano Laulhe
Alfredo Stefano Di Stefano Laulhe znany jako Alfredo Di Stefano urodził się 4 lipca 1926 roku w Argentyńskim Barracas,Buenos Aires.Młody Alfredo pokochał piłkę.Już w wieku 17 lat podpisał kontrakt z River Plate.Tak więc dokładnie od 1943 rozpoczął on karierę piłkarską.Był on niskim środkowym napastnikiem.Mierzył on zaledwie 178 cm mimo wszystko potrafił to wykorzystać na boisku.Właśnie dzięki temu małemu wzrostu był on szybki oraz dysponował świetną techniką.W sezonie 1946-1947 został on wypożyczony do klubu Huracan.Tam po sezonie rozegrał 24 mecze zdobywając 11 goli.W River Plate występował do 23 roku życia.W ciągu tej sześcioletniej przygodzie w River Plate dla tego klubu rozegrał 65 spotkań i zdobył 49 bramek.Kolejnym przystankiem w jego karierze okazało się kolumbijskie Millonarios.Jeszcze podczas gry dla River Plate w 1947 roku rozegrał on 6 meczy dla reprezentacji Argentyny strzelając 6 bramek.Gdy przeniósł się do Kolumbii to od razu dostał powołanie z reprezentacji owego kraju.Wtedy można było zmieniać reprezentację jak kluby więc nic nie stawało na przeszkodzie.Łącznie dla Kolumbii rozegrał zaledwie cztery mecze nie zdobywając ani jednej bramki.Dodajmy że powołanie dostał w latach 1949-1954.W samym klubie wiodło mu się naprawdę przyzwoicie.Grał regularnie dodatkowo w 1952 roku dotarły do Europy wieści o jego osobie.Nazywany "La Saeta Rubia" czyli "Blond Strzałą" napastnik wzbudził duże zainteresowania Realu Madryt i FC Barcelony.Więcej determinacji w pozyskaniu zawodnika mimo wszystko zachowała Barcelona i to oni pozyskali Di Stefano.Lecz w tym wszystkim było wiele zamieszania.Barcelona nie mogła się porozumieć z kolumbijskimi działaczami więc postanowili namówić Di Stefano na opuszczenie klubu Millonarios gdy ta drużyna była na tournee w Wenezueli.Piłkarz się zgodził.Mimo wszystko Real nie miał zamiaru odpuścić sobie zakupu piłkarza.Klub z Madrytu prowadzony wówczas przez generała Franco który krok w krok śledził Di Stefano a każdą jego rozmowę podsłuchiwał.I niestety bądź stety się wydało.Millionarios upominali się o swoje a hiszpańska federacja piłki nożnej niewątpliwie przychylna Realowi uznała że Barcelona nie dopięła formalności.W końcu wypadł wyrok.Przez cztery sezony czyli do 1957 roku oba kluby mają się dzielić usługami Di Stefano a Real zapłaci Barcelonie odszkodowanie wynoszące 35 tyś dolarów.Prezes Barcelony Marti Carrero się zgodził.To nie spodobało się wszystkim Katalończykom i przez różnego rodzaju ubliżania Marti Carrero zmuszony był podać się do dymisji.Jego następcy natomiast oznajmili że jeżeli mają się dzielić Di Stefano to takie coś nie ma sensu.Podarli oni kontrakt.Katalończycy sądzą że Alfredo został im wykradziony.Kłopotem Carrero był fakt że nie dogadał się z Millionariosem bo gdyby tak się stało to Real nie miałby szans pozyskać Alfredo.Realowi Di Stefano się spodobał.Był to człowiek z poczuciem humoru kochający futbol lecz również lubiący pieniądze.Klub z Madrytu naobiecywał mu że zrobią wszystko by go zatrzymać natomiast Barcelona takiej determinacji nie wykazywał przez co Alfredo stracił dla niej serce.Zagrał on w kilku spotkaniach towarzyskich dla Barcelony jednak niczym się nie wyróżnił.Na treningach się obijał dodatkowo znacznie przybrał na wadze.Następcom Carrero nie było szkoda podarcia jego umowy.Jednak w pierwszym meczu pomiędzy Barceloną a Realem ten zawodnik pokazał klasę.Zawodnik z Argentyny wbił Barcelonie 4 bramki dzięki czemu Real zwyciężył 5:0.Alfredo był profesjonalistom.Nigdy nie przechodził on żadnych kryzysów.Na boisku pokazywał wielką klasę.Cały mecz atakował,bronił,dryblował,walczył o każdą piłkę był on po prostu głodny gry.Dzięki niemu Real po 21 latach zdobył w końcu Mistrzostwo kraju.Później dzięki niemu dochodziły jeszcze kolejne tytuły.Real zwyciężył w pięciu pierwszych edycjach Pucharu Europy a w każdym meczu finałowym Di Stefano strzelał co najmniej jedną bramkę.Jego nazwisko nie schodziło z ust prawdziwych znawców futbolu.W 1963 roku podczas tournee po Ameryce Południowej został porwany przez wenezuelską bojówkę.Ostatecznie piłkarzowi nic się nie stało mimo wszystko do końca nie mógł być pewien co z nim będzie.Fachowcy bardzo go chwalili za to co robił dla Realu.Wiódł on tą drużynę do zwycięstwa w efektowny sposób.Mimo wszystko w reprezentacji mu się nie wiodło.Starał się on jak tylko mógł.Podczas gier w reprezentacjach Argentyny,Kolumbii oraz Hiszpanii na mundialu nie zagrał ani minuty.Najbliżej tego był w 1962 gdzie pojechał z Hiszpanami na zgrupowanie lecz podczas jednego z treningów nabawił się kontuzji i musiał powracać do Madrytu.Z Realem rozstał się w 1964 roku mając 38 lat.Dodatkowo był on niebywale obrażony na klub z Madrytu.Uznano że jest on za stary i nie zaproponowano mu przedłużenia kontraktu.Dostał ofertę dołączenia do sztabu szkoleniowego Realu jednak mimo wszystko wolał on dołączyć do Espanyolu Barcelona wciąż w roli piłkarz.Dla Realu rozegrał 282 mecze strzelając 216 goli.Dla reprezentacji Hiszpanii grał praktycznie do 1961.Łącznie rozegrał 31 spotkań i zdobył 23 bramki.Mimo tego większość młodszych graczy Realu odetchnęło.Alfredo nie był zbyt przychylny dla młodych graczy.Wystarczyło że jeden z nich chodź trochę mu podpadł to od razu nie miał z nim łatwo.Dla Espanyolu Barcelona grał przez dwa sezony.Nie odniósł on tam większych sukcesów.Rozegrał 47 meczy zdobywając zaledwie 11 bramek.Do Realu wrócił jako trener lecz dopiero w 1982.W między czasie trenował drużyny takie jak: Elche [1967],Boca Juniors [1969-1970],Valencia [1970-1974],Sporting Lizbona [1974],Rayo Vallecano Madryt [1975-1976],Castellon [1976-1977],Valencia [1979-1980],River Plate [1980-1981].Powracając do Realu zdecydowanie stawiał on na młodzież.Za wszelką cenę budował on szkółki juniorów starając się odkryć talenty.Mimo wszystko młodych graczy trzymał zdecydowanie na dystans.W Realu spędził zaledwie dwa lata.W 1985 przez sezon potrenował Boca Juniors.Później został ponownie trenerem Valencii.Trenował on tą drużynę od 1986 do 1988.Później w 1990 powrócił na rok do Realu.Po roku trenowania postanowił zakończyć karierę trenerską.W trakcie której nie udawało mu się odnosić jakiś wielkich sukcesów.Największym było zdobycie w 1980 roku z Valencią Pucharu Zdobywców Pucharów.Obecnie jest honorowym członkiem Realu Madryt.Mimo tego że ma 86 lat i choruje to wciąż stara się pokazywać w klubowym muzeum.Tam jednak należy zwracać się do niego per don Stefano,nie poruszać żadnych tematów politycznych ani nie zadawać błahych pytań lecz słuchać z uwagą jego opowieści.Największymi wyróżnieniami indywidualnymi tego zawodnika było zdobycie Złotej Piłki za najlepszego gracza Europy w 1957 i 1959 roku.
Giuseppe Meazza
Giuseppe Meazza urodził się 23 sierpnia 1910 roku w Mediolanie.Giuseppe grał w piłkę gdy ta jeszcze nie była aż tak popularna.Mimo to do dziś można obejrzeć w starych kinach urywki ze spotkań z udziałem Meazzy.Te czarno-białe klipy najczęściej pokazują jedynie gole zdobywane przez Giuseppe a tych było naprawdę wiele.W tamtych czasach futbol nie był na pewno sportem dla dżentelmenów.Podczas wielu meczów pękały kości oraz lało się wiele krwi.Dodatkowo nikt nie wpadł wtedy na pomysł o zmianach w trakcie meczu więc często obie drużyny było bardzo osłabione.Mimo wszystko piłkarze którzy doznawali kontuzji musieli spędzić na boisku cały mecz chociażby leżąc.Meazza był tym zawodnikiem który nie preferował na boisku brutalnej gry lecz czarował swoją techniką oraz finezją gry.Urodzony w Mediolanie zawodnik piłkarską karierę rozpoczął w Interze.Był on wychowankiem tego klubu i od 1927 roku grał dla Interu.W Interze rozegrał wiele sezonów.Zdobywał on wiele ważnych bramek dla tego klubu oraz zachwycał publikę swą grą.Miał on zwyczaj minąwszy wyrastających mu na drodze rywali później stając przed bramkarzem prowokować go do zrobienia ruchu do przodu potem minąwszy go wbijając piłkę do pustej bramki.Zaledwie trzy lata gry wystarczyły mu by zostać podstawowym piłkarzem reprezentacji Włoch.Dokładnie w wieku dwudziestu lat dostał pierwsze powołanie do reprezentacji.Występował w kadrze Włoch do roku 1939.Łącznie dla Włochów rozegrał 53 spotkania i zdobył 33 bramki.Zostanie zapamiętana z nim historia gdy podczas wykonywania rzutu karnego w meczu z Brazylią w roku 1938 pękły mu szorty i musiał się zasłaniać ręką.W swojej reprezentacyjnej karierze dwukrotnie zdobył Mistrzostwo Świata.W roku 1934 i 1938.W Interze występował do 1940 roku.Przez ten cały czas czyli 13 lat gry dla Interu rozegrał 348 spotkań zaliczając 247 trafień.Był to naprawdę wynik godny podziwu.W 1940 roku zdecydował się opuścić Inter lecz pozostać w Mediolanie.Zasilił on AC Milan.Tam pograł zaledwie dwa lata jednak nie grał już tak jak wcześniej w Interze gdzie trzykrotnie zdobył koronę króla strzelców Serie A [w 1930,1936 i 1938 roku] oraz gdzie dwukrotnie zdobył tytuł Mistrza Serie A [1930 i 1938].Mimo wszystko dalej grał swoją piłkę czyli pełną dryblingu za który był kochany przez fanów.W Milanie rozegrał 37 spotkań jednak zdobył zaledwie 9 goli.Jego skuteczność znacznie była słabsza jak wcześniej.Później trafił on do Juventusu Turyn.Tam grał w latach 1942-1943.Rozegrał dla klubu z Turynu 27 spotkań i skompletował 10 goli.Później czekał go krótki epizod w Varese FC gdzie w ciągu sezonu w 20 meczach zdobył 7 goli.Potem trafił do Atalanty Bergamo.Tam w latach 1945-1946 wystąpił w 14 spotkaniach zdobywając dwie bramki.Koniec jego kariery był coraz bliższy.To nie był już ten sam Giuseppe który zdobywał gol za golem.Ostatnim przystankiem w jego karierze okazał się klub z którym zaliczył najwięcej sukcesów i gdzie przeżył swój najlepszy okres w karierze czyli Inter Mediolan.Tam grał od 1946 do 1947 i rozegrał 17 meczy w których zdobył dwa gole.Mimo wszystko kończąc karierę nie przejmował się.Czekało na niego bowiem świetne życie.Codziennie widywał się z fanami wspominając jego dawne lata.Również przejeżdżał swoim lśniącym kabrioletem przez ulice Mediolanu zazwyczaj w towarzystwie najpiękniejszych kobiet w całym mieście.Zagrał on w filmie "Milioner z Mediolanu".W czasach gdy grał jeszcze w piłkę mawiano że strzelał on bramki w rytmie Fokstrota gdyż jego pasją był taniec.Promował on również brylatynę której umiary nie znał.Potem Giuseppe próbował swoich sił jako trener.Dodajmy że w pierwszych klubach które trenował grał rolę grającego trenera.Prowadził on Atalantę Bergamo w 1945-1946.Potem również na początku jako grający trener w Interze od 1946 do 1948.Co prawda już w 1948 pełnił jedynie rolę trenera to z początku jeszcze grywał w piłkę.W 1948 przejął Besiktas Stambuł.W Stambule jednak spędził zaledwie rok.W 1949 został trenerem Auroro Pro Patrii 1919 czyli zespołu z Włoch.Tam spędził dwa lata i w 1952 roku objął reprezentacje Włoch.Tam jednak zaledwie przez rok sprawował rządy.Powrócił potem do Interu.Tam trenował do 1957 roku i później zakończył swoją przygodę w roli trenera.Zmarł on 21 sierpnia 1979 roku.Umierając zabronił rodzinie robić ze swojego pogrzebu widowisko mówiąc nawet że nie chce nagrobka.Po śmierci dokładnie w 1980 roku stadion na którym swoje mecze rozgrywa Inter i Milan nazwany został imieniem Giuseppe Meazzy chodź kibice Milanu nazywają ten stadion San Siro.
Robert (Bobby) Charlton
Robert Charlton urodził się 11 października 1937 roku w Ashington.Robert miał jednak piłkę nożną w genach.Trzech jego wujków grało w Leeds United a kuzyn matki był legendą Newcastle United.Jego matka Cissie była fanatyczką futbolu.Mimo siedemdziesięciu lat na karku wciąż trenowała ona w szkole podstawowej.To właśnie ona uczyła podstaw Bobby'ego oraz jego brata Jacka.Profesjonalną karierę gdyż został zauważony przez skautów Manchesteru United.Dokładnie 9 lutego 1954 roku uczeń Bedlington Graamar School został zauważony przez skautów podczas jednego z meczów swej drużyny East Northumberland.Charlton udał się na testy w wielkim klubie Manchesteru i pomimo ofert z kilku innych klubów postanowił podpisać kontrakt z Manchesterem mając wtedy zaledwie 15 lat.Został jednym z "Busby Babes" czyli młodych utalentowanych graczy którzy znaleźli się w United z powodu dobrej polityki klubu.Swoją pozycję w klubie wypracował grając w zespołach młodzieżowych gdzie regularnie strzelał bramki.Swój ligowy debiut zaliczył w październiku 1956 roku w meczu przeciwko Charlton FC.W swoim pierwszym sezonie dla United rozegrał 14 spotkań w których zaliczył 12 trafień tym samym przyczyniając się do zdobycia przez Manchester mistrzostwa Anglii.Charlton był ważnym graczem Manchesteru.W następnym sezonie drużyna Manchesteru jako pierwszy klub angielski walczyła w Pucharze Europy.Zaszli oni w tych rozgrywkach aż do półfinału ulegając broniącemu tytułu Realowi Madryt.Reputacji United wzrosła w następnym sezonie.W meczach ćwierćfinałowych z Red Star Belgrad wycisnęli z siebie wszystkie poty i w dużej pomocy Charltona który w meczu wyjazdowym dwukrotnie wpisał się na listę strzelców awansowali do półfinału tych rozgrywek.Wracając do Anglii byli w świetnych nastrojach myśląc o kolejnych meczach ligowych.Wracając do Anglii samolot lecący z piłkarzami wylądował w Monachium w celu zatankowania paliwa.Postój w Niemczech odbył się w pogarszających się warunkach pogodowych.Kiedy piłkarze zostali wezwani na powrót do samolotu padający śnieg z deszczem doprowadziły do odlodzenia się pasa startowego.Dwukrotnie odkładano wylot samolotu co spowodowało niepokój pasażerów.Zostali oni wyproszeni z maszyny dopóki nie zostanie naprawiona drobna usterka.Po powrocie na pokład Bobby Charlton i jego kolega Dennis Viollet zamienili się miejscami z Tommym Taylorem oraz Davidem Peggiem którzy zdecydowali że bezpieczniejsi będą w tylnej części samolotu.Podczas kolejnej próby startu samolot przeciął ogrodzenie lotniska a skrzydło uderzyło w dom i razem z częścią ogona oderwało się od reszty maszyny uderzając w drzewo po czym zatrzymując się w śniegu.Bobby przymocowany pasem do fotela wypadł z kabiny.Został zauważony przez bramkarza Manchesteru Harry'ego Gregga który wyszedł z katastrofy bez szwanku.Chwycił on za rękę Charltona oraz Violleta odciągając ich z dala od strefy niebezpiecznej strefy obawiając się kolejnego wybuchu.Pomocnik Manchesteru doznał obrażeń głowy i przez długi czas znajdował się w ciężkim szoku.Siedmiu jego kolegów [w tym Taylor i Pegg z którymi zamienili się miejscami] zginęło na miejscu a kilku kolejnych następnego dnia umarło w szpitalu.Łącznie życie straciło 23 ludzi.Początkowo zakładało się że przyczyną katastrofy był lód na skrzydłach samolotu lecz później oficjalną przyczyną okazał się być zabłocony pas startowy który uniemożliwiał wylot samolotu.Bobby był pierwszym ocalałym który opuścił szpital już 14 lutego 1958 roku czy 8 dni po katastrofie.Drużyna Manchesteru musiała być wtedy budowana od nowa lecz niespodziewanie władze klubu zdecydowały się na kontynuowanie sezonu.Manchester odpadł w półfinale Pucharu Europy i spadł znacznie w lidze lecz jakimś cudem po raz drugi z rzędu udało im się zdobyć Puchar Anglii.Po katastrofie krążyły nawet plotki że Bobby cierpi z faktu że przeżył.W pewien sposób obwiniał się za śmierć kolegów z którymi zamienił się miejscami.Jakiś czas po tej katastrofie został on powołany do reprezentacji Anglii na mecz ze Szkocją której strzelił dwie bramki.Później nie szło mu już tak dobrze i na MŚ w Szwecji w 1958 roku nie zagrał ani minuty.Wiele lat później z wielką skromnością Bobby przyznał że chyba za szybko powołali go do kadry a powołanie spowodowane było żalem z powodu katastrofy w Monachium.Wielka katastrofa w Monachium oznaczała koniec wielkiej drużyny która się dopiero rodziła.Zaraz po dojściu do zdrowia Matt Busby zapowiedział że odbuduje United i słowa dotrzymał.Historycy uważają że Manchester w składzie z Charltonem,Bestem i Lawem to najlepszy skład w historii United.Dziesięć lat po tragedii w Niemczech 29 maja 1968 roku "Dzieci Busby'ego" jako pierwsza drużyna angielska w historii zdobyła Puchar Europy w finale pokonując Benficę Lizbona 4:1.Przeciwko wspaniałej drużynie z Eusebio na czele zagrało dwóch zawodników którzy przeżyli katastrofę w Monachium i jednym z nich był właśnie Bobby Charlton.Dodajmy że dwa lata wcześniej Bobby zdobył również na Wembley wraz z Anglią tytuł Mistrza Świata.Charlton dysponował potężnym uderzeniem z dalszej odległości.Mawiano że Bobby może nie jest łowcą goli za to jest łowcą wielkich goli.Dodatkowo był zawsze mózgiem zespołu.Potrafił on świetnie rozegrać piłkę widząc partnerów nawet będących za obrońcami.Do historii przeszła również jego fryzura.Podczas rajdów Bobby'ego kibice oglądali jak ta czupryna przerzadza się się i ze zdumieniem zauważyli że im mniej włosów na głowie miał Bobby tym bardziej chciał to zakryć stosując słynną zaczeszkę która została uznana najgorszą fryzurą świata.Na Wyspach Brytyjskich do dziś fryzura tak zwaną pożyczką nazywana jest zaczeszką Charltona.Mimo tego że miał co raz więcej lat na karku jego talent do gry w piłkę nie podlegał dyskusji.Na MŚ w 1966 roku został uznany piłkarzem roku nie tylko w Anglii lecz i w całej Europie.W kolejnych MŚ w 1970 roku Anglicy doszli do ćwierćfinału gdzie po dramatycznym meczu ulegli reprezentacji RFN'u.Był to ostatni mecz w karierze reprezentacyjnej Charltona który w 106 występach dla kadry zdobył 49 bramek.Trzy lata później mając 36 lat i Order Imperium Brytyjskiego odszedł z MU łącznie zaliczając dla nich 758 meczy zdobywając 249 bramek.Był on już w tym czasie skłócony ze swoimi kolegami z United jak Best czy Law.Ten pierwszy odmówił nawet występu w pożegnalnym meczu Charltona uznając że z jego strony byłaby to hipokryzja.Odchodząc z United przeszedł do Preston North End gdzie pełnił rolę grającego trenera.Po roku zrezygnował z pełnienia tej funkcji.Łącznie dla drużyny Preston zagrał w 38 spotkaniach i strzelił 12 bramek.Później przeszedł do Waterford United które okazało się jego ostatnim klubem.Tam pełnił rolę zwykłego piłkarz.Łącznie rozegrał 31 spotkań i strzelił 18 goli.Później w 1976 postanowił zostać trenerem Wigan Athletic.Tam zbyt wiele nie zwojował i zakończył już karierę trenerską który długa nie była.W karierze odniósł jednak wiele sukcesów :
Z Manchesterem United
Mistrzostwo Anglii [1956,1957,1965 i 1967]
Puchar Anglii [1963]
Puchar Europy [1968]
Z reprezentacją Anglii
Mistrzostwo Świata [1966]
Oraz w 1966 został uhonorowany Złotą Piłką.
Włodzimierz Leonard Lubański
Włodzimierz Lubański urodził się 28 lutego 1947 roku w Gliwicach.Włodzimierz Lubański rozpoczął karierę w Sośnicy Gliwice gdzie jego ojciec był prezesem.Jednak już w 1962 roku mając zaledwie 15 lat został zawodnikiem Górnika Zabrze.Debiutował w pierwszej lidze w meczu z Arkonią Szczecin.Grał on wtedy u boku takich zawodników jak Ernst Pohl czy też Stefan Florenski.Dodajmy że drużyna Górnika zdobyła rok po roku mistrzostwo Polski.Młody Lubańki mimo wszystko szybko znalazł sobie miejsce w pierwszym składzie Górnika.Zaledwie rok później czyli w 1963 został powołany do reprezentacji.Mimo faktu że miał on wtedy 16 lat to zagrał w meczu z Norwegią w którym zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji.Wszysycy od razu zaczęli zachwycać się Lubańskim.Dodatkowo mieli oni ku temu prawo.Nie dość że był on młody to również przystojny,wykształcony,elokwentny i medialny.Dobrze wypadał w telewizji.Do swego programu "Tele Echa" zapraszała go Irena Dziedzic co w tamtych czasach było medialną nobilitacją.Wraz z Zygfrydem Szołtysikiem byli gwiazdami programu Jacka Fedorowicza "Małżeństwo doskonałe" stanowili oni bowiem świetną parę na boisku.Te wszystkie fakty miały czas w różnych odstępach czasu.Tak więc lata Włodkowi leciały szybko.Opowiadano o nim dowcipy i śpiewano.Kiedy w 1970 roku Górnik potykał się z AS Romą w walce o miejsce w finale Pucharu Zdobywców Pucharów Wojciech Młynarski napisał piosenkę o zabrskiej drużynie i w tekście oczywiście nie mogło zabraknąć wzmianki o Lubańskim który miał "na bramkę szatański zryw".W istocie tak właśnie było.W wielu meczach Włodzimierz potrafił sam strzelić swoim rywalom kilka bramek.Mówiono że mecze ligowe wygrywał sam.Dodatkowo na boisku cechował się elegancją.To znaczy że nie wdawał się w boiskowe przepychanki czy awantury.Sędziowie na ogół nie mieli z nim żadnych kłopotów.Może poza wyjątkiem Rumuna Paduranu który sędziował mecz Polaków z Bułgarią w Starej Zagorze i wyrzucił Włodka z boiska.Od tamtej pory w Polsce na sędziów podejrzewanych o stronniczość padało przezwisko Paduranu.Podobnie jak Kazimierz Deyna należał on do najzdolniejszych piłkarzy pokolenia powojennego.Wybierany był on do najlepszych jedenastek Europy.Zagrał on między innymi w meczu Związku Radzieckiego z Resztą Świata na pożegnanie legendarnego bramkarza Rosji Lwa Jaszyna.Włodek spokojnie mógłby występować w najlepszych drużynach na świecie.Jednak w tamtych czasach żeby wyjechać z Polski trzeba było mieć ukończone 30 lat.Akurat dla Lubańskiego zrobiono wyjątek.Mimo wszytko dołączył do drużyny KSC Lokeren dokładnie 1975 roku.W Górniku grał przez 12 lat.Łącznie wystąpił w 234 spotkaniach zdobywając 155 bramek.Jeszcze kilka lat wcześniej mógłby grać w klubach które walczyły o największe wyróżnienia.Jednak duży udział w tym wszystkim miała kontuzja jakiej doznał w czerwcu 1973 roku.Rozgrywany mecz w Chorzowie przeciwko Anglii.Bobby Moore bezbłędnie przyjął sobie piłkę.Przełożył ją sobie jeszcze z nogi na nogę.Jednak na to właśnie czekał czający się obok Włodek Lubański.Błyskawicznie wyłuskał on piłkę i rozpędzony został za sobą Moore'a.Po chwili już komentator Jan Ciszewski mógł krzyknąć "Co za kapitalny strzał prawą nogą".Bobby po tej wpadce się już nie podniósł.A mecz w Chorzowie dla Lubańskiego mógł być już ostatnim w karierze.W pewnym momencie gdy biegł w stronę bramki Anglików mając obok siebie Roya McFarlanda upadł na murawę.Anglik dostał żółtą kartkę lecz w tym przypadku nie było jego winy.Wszyscy patrzyli na zwijającego się z bólu Lubańskiego.I niestety.Piłkarz musi zostać przewieziony do szpitala.W szpital natomiast nie miał się nim kim zająć gdyż cały personel oglądał mecz.To był początek gehenny trwającej wiele miesięcy.Błędne diagnozy,nieudane operacje oraz zbyt szybki powrót na boisko.Wiosną 1974 znalazł się on w kadrze Górnika Zabrze na mecz z Ruchem Chorzów.Meczu tego nie dokończył gdyż w przerwie po prostu nie dał rady.To wszystko mogło zakończyć jego karierę jednak został i w 1975 przeniósł się do Belgii.Klub Lokeren nie był do tamtego czasu znany w Polsce.Telewizja Polska nie często pokazywała powracającego do formy Lubańskiego.Może w Lokeren jakieś kariery międzynarodowej nie zrobił jednak w tamtym okresie było rzadkością że Polak gra za granicą.Lubański po pewnym czasie odnalazł w Belgii drugą ojczyznę.Nie dość że potrafił się tam odnaleźć to z łatwością umiał się porozumieć z belgami gdyż znał on języki obce.Na Igrzyska Olimpijskie do Montrealu nie zdążył pojechać jednak wkrótce zaczynały się eliminacje do Mistrzostw Świata.Legendarnego trenera Kazimierza Górskiego zastąpił Jacek Gmoch który znał Włodka z boiska.W meczu z Cyprem na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie nie wypadł olśniewająco.Młodsi piłkarze wbijali Cypryjczykom po pięć bramek.Niektórzy poklepywali doświadczonego Lubańskiego po ramieniu dając mu do zrozumienia żeby się nie poddawał.Pół roku później w Danii Włodek pokazał się z najlepszej strony.Strzelił obydwie bramki w meczu z Danią i znów był na ustach fanów.Notabene mecz był rozgrywany 1 maja.Mogło się wydawać że dla Lubańskiego będzie to nowy rozdział w karierze a finałem będą Mistrzostwa Świata w Argentynie.Tymczasem trener nie przewidział go w swoim zespole.Z kadrą ostatecznie pożegnał się w meczu towarzyskim z Czechosłowacją w roku 1980.Zdobył on w tym meczu również bramkę.W sumie dla Polski rozegrał 75 spotkań zdobywając 48 bramek.Do dziś jest to rekord jeżeli chodzi o liczbę zdobytych bramek w reprezentacji.Zapewne miałby grubo ponad sto spotkań rozegranych w reprezentacji jednak kontuzja mu w tym przeszkodziła.W Lokeren występował do 1982 roku.Łącznie rozegrał 192 mecze i zdobył 82 gole.Potem postanowił przenieść się do Francji do drużyny Valenciennes.Tam grał przez rok występując w 31 meczach i zdobywając 28 bramek.Odszedł z Valenciennes na rzecz Stade Quimper.Tam grał do roku 1985 czyli przez dwa lata.W sumie wystąpił tam w 58 spotkaniach zdobywając 14 goli.Po zakończeniu kariery zdecydował się powrócić do Belgii gdzie mieszka do dziś.Ukończył on belgijską szkołę trenerską i przez kilka lat trenował młodzież w Mechelen.W 1990 roku założył firmę "Lubański Sport-Menagment" a od 1994 roku ma licencję menadżerską FIFA.Obecnie jest menadżerem sportowym i drugim trenerem Lokeren.Komentuje także mecze reprezentacji Polski w telewizji.Był jednym z bliższych doradców Jerzego Engela oraz przez pewien czas prowadził kawiarnię.Jest mężem Grażyny Lubańskiej z którą ma dwójkę dzieci [córkę Małgorzatę i syna Michała].
Diego Armando Maradona
Diego Armando Maradona urodził się 30 października 1960 roku w slumsach Villa Fiorito niedaleko Buenos Aires.Był on piątym z ośmiorga dzieci robotnika fabrycznego.Był to zwyczajny chłopiec.Dzięki surowym warunkom zbierał piłkarską przebiegłość już w młodych latach.Tam gdzie się wychował na grillu częściej pieczono koty jak steki.Jako 8-9 letni chłopiec w przerwach meczów zabawiał publikę piłkarską żonglerką.Kiedy miał 10 lat przyjęto go do młodzieżowej drużyny Los Cebollitas.W 1976 roku mając 16 lat dołączył do Argentinos Juniors gdzie w ciągu niespełna pięciu lat gry rozegrał 167 meczy zdobywając 115 bramek.W 1981 roku podpisał kontrakt z Boca Juniors gdzie zdążył zagrać 40 meczów i strzelić 28 goli gdy w 1982 roku sprzedano go za 10 milionów dolarów do Barcelony.Był on wtedy tak lubiany w Argentynie że fani na lotnisku w Buenos Aires sforsowali kordony policyjne by położyć się na pasie startowym i nie dać Maradonie wylecieć z kraju.Z Barceloną Diego zwany również "El Diego" wygrał Puchar Króla,Puchar Ligi oraz Superpuchar Hiszpanii.Jednak później konflikt z władzami klubu (z alkoholem i narkotykami w tle) oraz groźna kontuzja sprawiły że Maradona zdecydował się opuścić Hiszpanię.W 1984 roku zawodnik dołączył do włoskiego Napoli.W Neapolu przywitało go aż 75 tysięcy widzów.We Włoszech koło Maradony zaczęli kręcić się podejrzani ludzie w tym także członkowie mafii sycylijskiej i podpisywali oni w jego imieniu kontrakty.W Napoli Diego grał fantastycznie.Był wtedy uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy na świecie.Siedem lat które spędził w tym klubie (1984-1991) były najlepszym okresem w jego karierze.Z tym klubem zdobył on dwa tytuły mistrz kraju,Puchar i Superpuchar Włoch oraz Puchar UEFA.W finałowym dwumeczu Napoli wygrało z VfB Stuttgart 2:0 u siebie i zremisowało na wyjeździe 3:3.W 1986 roku podczas mistrzostw świata w Meksyku Maradona w dużym stopniu przyczynił się do zwycięstwa Argentyny.W ćwierćfinale podejmowali oni Anglię.W tym meczu Diego zdobył dwie bramki które przeszły do historii.Pierwszą bramkę komentatorzy nazwali wielkim skandalem mundialu.Maradona wyskoczył do dośrodkowania i mimo niewielkiego wzrostu (165 cm) okazał się lepszy i pokonał Petera Shiltona.Sędziowie nie zauważyli jednak że Argentyńczyk strzelił piłkę ręką.Druga okazała się najpiękniejszą w historii mistrzostw.Armando przebiegł z piłką 3/4 boiska przy tym kiwając Anglików a na koniec pokonał ich bramkarza.Na pomeczowej konferencji prasowej Diego nie przyznał się że w pierwszej bramce pomógł sobie ręką.Tłumaczył on "To ręka Boga posłała piłkę do siatki".Po 19 latach przyznał że gola zdobył niezgodnie z przepisami ale dorobił patriotyczne uzasadnienia "Moi rodacy ginęli w czasie wojny o Falklandy.W spotkaniu z Anglią broniliśmy flagi za którą umierali argentyńscy chłopcy.Można powiedzieć że w jakiś sposób zrewanżowałem się Anglikom."W finale MŚ Argentyna pokonała RFN 3:2 i Maradona stał się bohaterem narodowym oraz ulubieńcem kibiców i legendą Napoli.Ulubieniec zachwycał cały świat niesamowitą techniką jednak jego problemem były narkotyki oraz alkohol.Eduardo Galeano urugwajski pisarz zakochany w futbolu twierdzi że Maradona jest uzależniony od sukcesu i kokainy.W 1990 roku podczas mistrzostw świata we Włoszech Maradona będąc kapitanem Argentyny doprowadził swoją drużynę do finału.Po wygranych meczach z Brazylią,Jugosławią i Włochami Argentyna przegrała w finale z RFN 1:0.Jedynego gola Niemcy strzelili z rzutu karnego w ostatnich minutach spotkania.Katem Argentyny okazał się Andreas Brehme.Zdaniem Maradony na tym turnieju nie było sukcesu.Była natomiast kokaina.Kilka miesięcy później podczas testów antydopingowych wykryto ją w jego organizmie.Został on zdyskwalifikowany na 15 miesięcy.Jako bohater ludu Maradona uznał że musi się wyspowiadać narodowi.Jego spowiedź dodano w specjalnym wydaniu gazety "Gente" : "W świetle futbolu jak wszędzie indziej narkotyki są obecne były zawsze...Nie miałem młodości.Dojrzewałem w pierwszej lidze.Po raz pierwszy sięgnąłem po narkotyki by poczuć się silnym nie na boisku lecz poza nim."Napoli podziękowało mu za współpracę rok później.Łącznie dla Napoli rozegrał 258 spotkań i zdobył 115 bramek.Przeniósł się on potem znów do Hiszpanii.Tym razem zasilił Sevillę FC.Zdążył on tam rozegrać 29 meczy i strzelić 8 bramek.Później postanowił powrócić do ojczyzny a dokładnie do Newell's Old Boys gdzie w ciągu roku rozegrał 7 spotkań.Pił,ćpał,łajdaczył się,obżerał i toczył procesy o zaprzeczenie ojcostwa.Przed mistrzostwami świata w 1994 w USA postanowił jeszcze raz je wygrać.Zrzucił 15 kg oraz dużo trenował by wrócić do dawnej formy.Wrócił by znów być wielki.Rozegrał dwa mecze.Jeden z Grecją i znowu go złapano na dopingu.Efedryna z czterema innymi substancjami świetny środek stymulujący pozwalający 34 letniemu wówczas Maradonie harować na boisku przez pełne 90 minut.Wszystko skończyło się dyskwalifikacją.Był to ostatni występ Diego w kadrze narodowej.Wkrótce władze Argentyńskiej Federacji Piłkarskiej podjęły uchwałę w której zakazały przyszłym reprezentantom kraju zakładać koszulkę z numerem 10.W ten sposób przypisano ten numer Maradonie na stałe.Później Diego podpisał kontrakt z Boca Juniors.Tam grał w latach 1995-1997.Wtedy rozegrał on 30 spotkań i zdobył 7 goli.30 października 1997 roku oficjalnie zakończył karierę.Później znowu picie,ćpanie,odwyki i pobyty w klinikach psychiatrycznych.Tam gdzie spotykał przekonanych że są Robinsonami Cruzoe czy Napoleonami nikt nie wierzył mu że jest Maradoną.Zaprzyjaźnił się z Fidelem Castro o którym mówił że jest "najlepszym liderem politycznym Ameryki Łacińskiej".Przeniósł się na Kubę gdzie miał poddać się kuracji odwykowej.Tymczasem brukowce publikowały jego zdjęcia w towarzystwie nagich kobiet gdy wciąga kokainę.Porywczy Diego łagodnie bo z wiatrówki ostrzelał nękających go paparazzich.Gustaw Holoubek zapalony kibic piłkarski zauważył "Maradona dla postronnych oczu jest wzorcowym kabotynem.Nie mówię o jego udowodnionych czy mniej udowodnionych przestępstwach ale każdy gest każda mina każdy sposób zachowania się są nieprawdopodobnie kabotyńskie a my aktorzy na tym dobrze się znamy."Kiedy pytano piłkarza dlaczego kazał wytatuować sobie na ramieniu Che Guevarę odpowiadał że to najwyższy czas aby dwóch wielkich Argentyńczyków spotkało się w jednym ciele.Był niepocieszony po spotkaniu z Janem Pawłem II i zrobił zawiedzioną minę że jego matka dostała taki sam różaniec jak on.Diego liczył na lepszy.W 1998 roku w argentyńskim mieście Rosario powstał Iglesia Maradoniana - Kościół Maradony.Ma on swoje pieśni ("Znowu będziemy mistrzami jak w 1986") modlitwy ("Nasz Diego który jesteś na ziemi i święć się twoja lewa stopa") oraz dekalog ("1.Nie wolno ci kalać piłki 2.Kochaj futbol ponad wszystko 3.Głoś bezwarunkową miłość dla Diego i piękna piłki nożnej itd.).W 2008 roku wspólnota liczyła 120 tysięcy wiernych.Kościół nie dorobił się jeszcze własnej świątyni więc wędruje z relikwiami po całym kraju.Wiosną 2004 roku po zawale serca lekarzom z trudem udało się zawrócić Maradonę z drogi na tamten świat.Gdy jego życie wisiało na włosku przed kliniką gromadziły się tłumy.Na transparentach pisało "Pele jest królem ale Diego jest Bogiem","Bóg istnieje tylko teraz odpoczywa" albo "Cisza Bóg śpi".W 2008 roku po poważniejszym potraktowaniu odwyków Maradona został trenerem kadry narodowej.Argentyna z trudem awansowała na MŚ.Diego obiecywał że jeżeli zdobędzie mistrzostwo to przebiegnie nago główną ulicą Buenos Aires.Nie musiał bo w ćwierćfinale Argentyna odpadła z turnieju przegrywając z Niemcami 0:4.Po tych mistrzostwach Maradona podał się do dymisji.16 maja 2011 roku został trenerem Al-Wasl Dubaj klubu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.Jednak w tym roku został on zwolniony.Wcześniej Diego bawił się w trenera w 1994 roku.Trenował on wtedy Deportivo Corrientes i w 1995 Racing Club.
Michael Laudrup
Michael Laudrup urodził się 15 czerwca 1964 roku w Kopenhadze.Jego ojcem był były piłkarz oraz reprezentant Danii Finna Laudrupa.Jest on również młodszym bratem Briana Laudrupa z którym grał w reprezentacji Danii.Karierę Michael rozpoczynał w Kopenhadze.W wieku 17 lat podpisał kontrakt z KB Kopenhagą i grał w tej drużynie przez rok notując 14 występów w których zdobył 3 gole.W roku 1982 przeszedł do Brondby IF.W ekipie Brondby był podstawowym zawodnikiem i rozegrał dla tej ekipy 38 spotkania zdobywając 24 gole.W roku 1983 wykupił go Juventus a Michael miał wtedy 19 lat.Drużyna z Turynu w której dominowali wtedy Zbigniew Boniek oraz Michel Platini była wielką szansą na wybicie dla Laudrupa.Jednak szybko okazało się że Juventus wykupił go tylko po to aby nikt inny nie wykupił tak wielkiego talentu a sam Michael od razu został wypożyczony do Lazio Rzym które było wtedy szarakiem ligowym i biło się o utrzymanie.Michael uznał to za wielkie oszustwo i po sezonie wrócił do Turynu a Lazio spadło do Serie B.Miał on być następcą Bońka.Przyczynił się on w zdobyciu przez Juventus mistrzostwa w roku 1985 jednak później oczekiwania wobec niego były jeszcze większe a sam Michael miał być następcą Michela Platiniego i graczem tak wielkim jak Francuz.Ta rola jednak go przerosła i Duńczyk nie czuł się już dobrze we Włoszech i po prostu się męczył.W roku 1989 roku na pomoc przyszedł mu Johan Cruyff który ściągnął go do Barcelony.W Juventusie rozegrał on 102 spotkania i zdobył 16 goli.Sam Holender przyznał że widzi w Duńczyku młodszą wersję siebie.Cała reprezentacja Danii była wtedy porównywany do reprezentacji Holandii z roku 74 oraz 78 gdyż grali oni identyczną piłkę.Świetna wymienność pozycji,nienaganna technika,wielka wizja gry oraz ogromna efektowność była taka sama jak u Holendrów.Gdy Michael trafił do Barcelony dostał od Johana wolną rękę.Miał on według własnego uznania dbać o tempo i zamysł ataków natomiast defensywę zostawić innym.Poprowadził on Barceloną do czterech mistrzostw kraju oraz pierwszego w historii zwycięstwa w Pucharze Europy.Jego gra była bardzo chwalona.Cruyff nie ukrywał że wyjątkowo ceni sobie Duńczyka jednak co z tym szło wymagał od niego dużo więcej jak od innych i te wymagania powoli przytłaczały Michaela.Również zaczął on czuć że Johan w swoich decyzjach pragnął pokazać kto tu rządzi także Michael mu się zrewanżował.Wbrew wszystkiemu a co najważniejsze kibiców Barcelony zdecydował się on na podpisanie kontraktu z Realem Madryt.Koledzy błagali go aby tego nie robił jednak Michael był nieugięty w swoich działaniach.Jak powiedział tak musiał zrobić no i tak zrobił.Łącznie dla Barcelony rozegrał 167 meczy i zdobył 40 bramek.Taki sam upór pokazał podczas kompletowania reprezentacja Danii na Euro 1992 gdyż Jugosławia z powodu wojny domowej nie mogła na tej imprezie wystąpić ich miejsce zająć miała Dania.Zawodnicy brani byli z urlopów jednak bracia Laudrup byli źli na defensywny styl gry reprezentacji i o ile Brian dał się namówić na wyjazd o tyle Michael postanowił nie jechać na Euro które potem reprezentacja Danii wygrała.Również przy przejściu do Realu kalkulował że jego koledzy wrócą zmęczeni z imprezy natomiast Cruyff ich wykończy a w Realu wszyscy mieli dość chudych lat i sam przyznał że przeszedł do wygranych.Jednak sam przyznał że nie spodziewał się nawet w najczarniejszych snach że jak wystąpi na Camp Nou w koszulce Królewskich to tak niemiło go przywitają.Był to kolejny przykład że wielki geniusz nie daje sobie rady z reakcją kibiców.Na trybunach wyzywano go był poniżany.Mimo że zagrał bardzo słaby mecz to i tak doprowadził Galacticos do mistrzostwa a Ivana Zamorano na fotel króla strzelców.Widać ile on dawał swoim klubom gdyż jak grał dla Dumy Katalonii na Gran Derbi było 5:0 dla Barcelony jednak jak występował w barwach Realu to ekipa Królewskich wygrała 5:0.Łącznie w Hiszpanii zdobył pięć tytułów mistrzowskich (4 z Barceloną i 1 z Realem).W barwach Realu rozegrał 62 mecze i zdobył 12 bramek.Potem trafił on do Japonii a dokładniej do Vissel Kobe gdzie w ciągu roku rozegrał 15 meczy i zdobył 6 goli.Swoją karierę piłkarską kończył w Ajaksie Amsterdam gdzie grał w latach 1997-1998.Tam był również ważnym ogniwem i rozegrał dla Ajaksu 21 spotkań zdobywając 12 bramek.Jego ostatni sezon był bardzo udany gdyż wraz z Ajaksem zdobył mistrzostwo oraz puchar ligi.W reprezentacji grał w latach 1982-1998 łącznie notując 104 występy i zdobył 37 bramek.Wystąpił z Danią na Euro 1984 (III/IV miejsce),Mistrzostwach Świata w roku 1986 (1/8 finału),Euro 1996 (runda grupowa) oraz Mistrzostwach Świata w 1998 (ćwierćfinał).W roku 2000 rozpoczął karierę trenerską.Został on wtedy asystentem swojego byłego kolegi z reprezentacji Mortena Olsena i we dwójkę prowadzili reprezentację Danii.Wspólnie awansowali do drugiej rundy Mistrzostw Świata w 2002 gdzie Duńczycy ulegli Anglii 3:0.Po tym turniej rozpoczął on pracę w Brondby IF.Michael zawsze stawiał na młodzież i tak samo było w Brondby.Pożegnał się on ze starszymi zawodnikami i sprowadzał młodych graczy często z młodszych lig.Dzięki temu wypromował wiele obecnych gwiazd reprezentacji Danii.Sam zdobył dwukrotnie z tym klubem drugie miejsce w lidze aż w końcu zdobył dublet czyli mistrzostwo i puchar ligi w roku 2005.W roku 2006 zaproponowano mu roczny kontakt jednak on podał się do dymisji.W roku 2007 przejął on Getafe z którym dotarł aż do ćwierćfinału Pucharu UEFA gdzie jego ekipa uległa Bayernowi Monachium.Już w 2008 porzucił Getafe i poszedł do Rosji a dokładniej do Spartaku Moskwa.Także z tym klubem nie odniósł żadnego sukcesu i już w 2009 opuścił tą ekipę.W 2010 podpisał kontrakt z Mallorcą natomiast w 2011 został zwolniony z funkcji trenera.W 2012 został szkoleniowcem Swansea City i prowadzi ekipę z Walii w Premier League.Jego synowie Andreas i Mads również są piłkarzami.Andreas jest piłkarzem Saint-Etienne.
Romario da Souza Faria
Autor : GTS Punk
Liczę że następną biografią będzie biografia Zizou , Michela Owena , Zico albo Rivelinio ;D
OdpowiedzUsuńDobre teksty .
Pierw myślałem żeby o Eusebio i właśnie dzisiaj raczej o nim zrobię.Owen jeszcze raczej gdzieś przejdzie więc jeszcze swoje piętno w świecie futbolu może odcisnąć.Jednak Zico bądź Zizou na pewno w przyszłym czasie się pojawią ;)
UsuńJest Zico , i Best ;P Szkoda ze ten ostatni tak skończył , chociaż mógł tyle osiągnąć .
OdpowiedzUsuńa Co do Owena masz rację ,ostatnio cos słyszałam że jeśli będzie dobrze grał to ma jeszcze szanse na reprezentację Anglii .
A jakie masz plany na następne biografie ? ;))
Tak naprawdę szkoda George'a jednak sam sobie taki los zgotował.Michael Owen jest już zawodnikiem Stoke City ;) Na razie nie mam zbytnio pomysłu na następne biografie.Nie dość że szkoła to staram się ogarniać te wszystkie inne tematy a jeszcze mam spore zaległości w terminarzach czyli roboty dużo jest.Może dzisiaj coś napiszę i podejrzewam że coś w stronę jeszcze dawniejszych osobowości jak Raymond Kopaszewski,Ferenc Puskas czy Alfredo Di Stefano czyli największe legendy Realu Madryt ;)
Usuńza Realem nie przepadam ,ale kiedyś to był zupełnie inny klub.. z tego co czytałam ;P szkoda że nas wtedy na świecie nie było.
OdpowiedzUsuńFajnie że dałeś tu życiorys Charltona,legenda Mu , przeżył kat.w Monachium i dalej grał, to nie był przypadek że właśnie on przeżył ..
Ja też przez szkołe czasu nie mam nawet na zapytaj wejść ,ale postaram się częściej odwiedzać twojego bloga :)
Również za Realem nie jestem.Chociaż nawet za czasów panowania Pereza to była inna drużyna.A co dopiero z Kopą,Puskasem oraz Di Stefano.Charlton był świetnym piłkarzem.Dobrze że przeżył i potem w United świetnie grał.
Usuń43 years old VP Accounting Salmon Babonau, hailing from Frontier enjoys watching movies like Analyze This and Shopping. Took a trip to Garden Kingdom of Dessau-Wörlitz and drives a Ford GT40. Standardowe miejsce
OdpowiedzUsuń58 yr old Desktop Support Technician Bernadene Tear, hailing from Brossard enjoys watching movies like My Gun is Quick and Urban exploration. Took a trip to Pearling and drives a Ferrari 750 Monza Spider. porada
OdpowiedzUsuńadwokaci rzeszow sprawy rozwodowe
OdpowiedzUsuń